Την τελευταία εβδομάδα, μετά την επίθεση από ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν, το πρόσωπο που έχει γίνει «talk of the town» στα κεντροαριστερά πηγαδάκια είναι ο Πέδρο Σάντσεθ. Ως γνωστόν, ο Ισπανός πρωθυπουργός με τη στάση του απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ έγινε θετικό παράδειγμα για τους περισσότερους στην προοδευτική αντιπολίτευση. Σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν, η πολιτική του Σάντσεθ, με πυγμή, καθαρές γραμμές και χωρίς ταλαντεύσεις, είναι αυτή που οφείλει να υιοθετήσει η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ.
Επί της αρχής και πλην ορισμένων ειδικών επισημάνσεων, θα έλεγε κανείς ότι δεν έχουν άδικο. Μια πολιτική που διακρίνεται από στιβαρότητα, δεν κάνει συμβιβασμούς και θέτει τη σύγκρουση και τους διαχωρισμούς στο σωστό ιδεολογικό πεδίο είναι η ενδεδειγμένη οδός για την ανάκαμψη και την κυριαρχία.
Αντί όμως να αναζητούν το πρότυπο στη Μαδρίτη, θα μπορούσαν εύκολα να το βρουν στην Αθήνα. Στο πρόσωπο του Νίκου Ανδρουλάκη. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει επιλέξει μια πορεία απέναντι στην κυβέρνηση και τον Κυριάκο Μητσοτάκη βασισμένη σε αυτά τα χαρακτηριστικά. Με μια στρατηγική με σαφή κατεύθυνση: να διαμορφώσει έναν εναλλακτικό, προοδευτικό πόλο απέναντι στη Δεξιά, που θα συσπειρώνει όλους τους δημοκράτες πολίτες, ανεξαρτήτως κομματικής ένταξης, υπό έναν στόχο: την πολιτική αλλαγή.
Το ΠΑΣΟΚ δεν αρνείται απλώς τη συνεργασία με τη Ν.Δ. Λέει «όχι», συγκρούεται αξιακά και εξηγεί το γιατί. Και κυρίως καταθέτει το δικό του σχέδιο που έχει άξονες τη θεσμική σοβαρότητα, την κοινωνική δικαιοσύνη, τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό, τις μεταρρυθμίσεις με κοινωνικό πρόσημο, το σπάσιμο των ολιγοπωλίων, τον σεβασμό στο κράτος δικαίου.
Συμπερασματικά, η περίπτωση του Σάντσεθ ίσως δεν είναι μοναδική. Υπάρχει ήδη ένα παράδειγμα στη Χαριλάου Τρικούπη. Ενδεχομένως λιγότερο λαμπερό και πειστικό, αλλά πάντως υπαρκτό, σοσιαλδημοκρατικό και μέχρι στιγμής συνεπές σε όσα λέει και πράττει.
