Η Νέα Αριστερά γλίτωσε στο παρά πέντε να γίνει άνω-κάτω. Οχι επειδή λύθηκαν οι διαφωνίες, ούτε επειδή βρέθηκε η μεγάλη σύνθεση. Αλλά επειδή, απλώς, όλοι συμφώνησαν να διαφωνούν… με τρόπο. Και αυτός ο τρόπος λέγεται «δημιουργική ασάφεια».
Το Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο έκλεισε χωρίς ρήξη, χωρίς διάσπαση και –το σημαντικότερο– χωρίς να χρειαστεί κανείς να παραδεχτεί ότι υποχώρησε. Η πολιτική απόφαση λειτουργεί σαν πολυεργαλείο: Ανοίγει και κλείνει πόρτες ταυτόχρονα, ανάλογα με το ποιος τη διαβάζει. Για άλλους λέει «όχι Τσίπρας, όχι ΠΑΣΟΚ, ριζοσπαστική Αριστερά και τέλος». Για άλλους λέει «μέτωπα, συμμαχίες, διάλογος, όλα ανοιχτά». Το κείμενο είναι το ίδιο· η μετάφραση αλλάζει.
Η πλευρά Σακελλαρίδη βλέπει καθαρές οριοθετήσεις και σκληρότερη στάση ακόμη και από τον Δεκέμβριο. Το περιβάλλον Χαρίτση διαβάζει επιβεβαίωση της στρατηγικής του Λαϊκού Μετώπου και πολιτικές συμμαχίες χωρίς αποκλεισμούς. Κανείς δεν λέει ψέματα. Απλώς κανείς δεν λέει όλη την αλήθεια.
Η «δημιουργική ασάφεια» πέτυχε τον άμεσο στόχο της: το κόμμα δεν διαλύθηκε. Ωστόσο, δεν αποτελεί πολιτική γραμμή, αλλά μια εύθραυστη ισορροπία. Δεν απαντά στο ποιος με ποιον και πώς, απλώς μεταθέτει το ερώτημα για αργότερα.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί όσο η ασάφεια δουλεύει στα χαρτιά, στην πράξη κάποια στιγμή εξαντλείται. Οι λέξεις μπορεί να είναι ελαστικές, αλλά οι πολιτικές συγκυρίες όχι. Οταν έρθει η ώρα των πραγματικών επιλογών, δεν θα υπάρχει περιθώριο για δύο αναγνώσεις στο ίδιο κείμενο.
Γιατί κάποια στιγμή, το «όχι έτσι αλλά αλλιώς» θα πρέπει να γίνει απλώς «όχι» ή «ναι». Κι εκεί δεν θα φταίει η μετάφραση. Θα φταίει το κείμενο.
-320x213.png)
