Η ιστορία των διαγραφών των λεγόμενων «αιώνιων» φοιτητών δεν θα τελειώσει τόσο σύντομα όσο θα ήθελε η κυβέρνηση. Οι ενστάσεις είναι αμέτρητες, ενώ το πολιτικό όφελος για την κυβέρνηση μετρήθηκε και βγήκε μικρό. Εχουν γραφεί και ειπωθεί πολλά επί της αρχής, επί της ηθικής, επί της αλήθειας κ.ο.κ. Να το γυρίσουμε, όμως, και αντίστροφα; Οχι από την πλευρά της αιώνιας φοιτητικής ιδιότητας αλλά της «αιώνιας» παθογένειας των ελληνικών ΑΕΙ, καλλιεργούμενης είτε από κυβερνητικές πολιτικές είτε από άλλους «αιώνιους» συμπορευόμενους με τους φοιτητές, είτε από όλους γιατί έτσι γίνεται. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν:
● Γιατί οι Ελληνες φοιτητές δεν διαμένουν σε campus για να μπορούν ανεμπόδιστα να σπουδάζουν μελετώντας σε ωραίες βιβλιοθήκες; Γιατί δεν έχουν μέντορες, οι οποίοι σκοπό έχουν τη διευκόλυνση στην απόκτηση πτυχίου και όχι στην απογοήτευση και την καθυστέρηση; Γιατί δεν υπάρχουν ευέλικτα Προγράμματα Σπουδών με επιλογές ακόμα και στον τρόπο εξέτασης; Γιατί αυτά να γίνονται «έξω» και όχι εδώ;
● Γιατί ακόμα υπάρχει το φαινόμενο του καθηγητή «που πάντα κόβει»; Γιατί δεν έχει γίνει ποτέ καμία πολιτική ή ενδοπανεπιστημιακή παρέμβαση, για παράδειγμα, στις καθηγητικές σχολές όπου χιλιάδες φοιτητές μένουν σε πολυετή αναμονή πτυχίου; Γιατί δεν υπάρχει η κινητικότητα μεταξύ σχολών ή και Ιδρυμάτων που υπάρχει «έξω»;
● Γιατί δεν γίνονται οι αναθεωρήσεις των Προγραμμάτων Σπουδών με τον σύγχρονο τρόπο που γίνεται «έξω»; Γιατί πρέπει, πολλές φορές, οι επί πτυχίω φοιτητές να περιμένουν τον επιβλέποντα καθηγητή τους τόσο πολύ που εν τέλει κρίνεται παρωχημένο το αντικείμενό τους και αρχίζουν πάλι από την αρχή;
● Γιατί «έξω», εκτός από την οριστική διαγραφή, είναι πιο εύκολο και το άριστα και μάλιστα σε σπουδές ίδιου ή συναφούς γνωστικού αντικειμένου ελληνικών σχολών και η μια φουρνιά φοιτητών-πελατών διαδέχεται την άλλη σαν νερό;
● Γιατί εδώ πρέπει οι υποψήφιοι των πανελλαδικών να πέφτουν στην τρίτη, τέταρτη, δέκατη προτίμησή τους και να μην έχουν καμία άλλη εναλλακτική πλην των ΙΕΚ και των ιδιωτικών σχολών; Γιατί «έξω» δεν ξέρουν τι σημαίνει η λέξη «φροντιστήριο» στη δευτεροβάθμια (και στην πρωτοβάθμια);
Γιατί για όλα αυτά και πολλά άλλα «αιώνια» προβλήματα και ελλείμματα ως μόνη σίγουρη λύση προκρίθηκε η διαγραφή των «αιωνίων φοιτητών»; Από το επόμενο εξάμηνο, δηλαδή, θα εισέλθουμε σε άλλο χωροχρόνο; Με άλλα πανεπιστήμια και άλλη πολιτική ανώτατης εκπαίδευσης;
