Τίποτα δεν είναι τόσο κακό που να μην μπορεί να γίνει χειρότερο. Ο Νίκος Παππάς μετά τα καμώματά του στο μπάσκετ επεκτάθηκε και στην πολιτική. Το κακό είναι ότι όχι απλά εμφανίζεται αμετανόητος –γιατί «συγγνώμες» έχει ζητήσει πολλές, που στην πράξη δεν αποδείχθηκαν ειλικρινείς– αλλά προσπαθεί και να υπερασπιστεί τον εαυτό του με έωλα επιχειρήματα.
Το πρώτο είναι ότι «ποτέ δεν ήμουν ο αγαπημένος των ΜΜΕ». Τραγικό λάθος, αν το εξετάσουμε επί της ουσίας. Ενα ολόκληρο σύστημα την εποχή που έπαιζε στον Παναθηναϊκό, ήξερε την αδυναμία που του είχε ο πρόεδρος Δημήτρης Γιαννακόπουλος –ήταν εκπεφρασμένη άλλωστε– και τον παρουσίασε λίγο πολύ ως πρότυπο και λαϊκό ήρωα. Το γεγονός ότι, υπό το κράτος του φόβου, κανένα από τα πολυάριθμα απειλητικά μηνύματα που είχε στείλει σε δημοσιογράφους δεν είδε το φως της δημοσιότητας, προφανώς και τον προστάτευσε από την αποκάλυψη της άλλης όψης.
Τη μεγαλύτερη, όμως, απρέπεια την έκανε στην πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε σε πρωινή εκπομπή, προσπαθώντας να βάλει το όνομά του στην ίδια πρόταση με τον Δημήτρη Διαμαντίδη και τον Γιώργο Πρίντεζη. Ο ένας γιατί «έφτυσε αντίπαλο» και ο άλλος γιατί «γρονθοκόπησε έναν άλλο». Απομόνωσε δυο ατυχείς στιγμές που ο καθένας μπορεί να έχει σε τόσα χρόνια λαμπρής καριέρας και προσπάθησε να τις εξισώσει με τα δικά του κατά συρροή και καθ’ έξιν καμώματα.
Αυτό το «ξέπλυμα» πλέον δεν μπορεί να πείσει ούτε κι εκείνους που τον είχαν πολύ ψηλά, καθώς γνώριζαν μόνο τις αγαθοεργίες για τις οποίες όλοι τον έχουν επαινέσει, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι τον αθωώνουν για τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου που δεν βοήθησε κανείς από το περιβάλλον του, μιλώντας του τη γλώσσα της αλήθειας. Προφανώς, πίστευε μόνο αυτούς που τον κολάκευαν είτε για ίδιον όφελος είτε γιατί ταυτίζονταν με τις μεθόδους του.
