Μια εφημερίδα είναι ένας συλλογικός νους, και μετά την εξ αποστάσεως γραφή άρθρων, είναι και ένα άθροισμα από ετερόκλητες απόψεις (αλλά και άγνωστους μεταξύ τους χαρακτήρες – πλην των εσωτερικών εργαζομένων της). Η εφημερίδα -είτε στην ηλεκτρονική είτε στην έντυπη μορφή της- εμφανίζεται ενιαίο σώμα στον αναγνώστη: δεν ξέρει ότι δεν γνωρίζονται (ίσως και καθόλου μεταξύ τους) οι αρθρογράφοι που τα κείμενα τους απέχουν λίγα εκατοστά στη σελίδα.
Η «Εφ.Συν.» πέτυχε κάτι μοναδικό στα ελληνικά δημοσιογραφικά χρονικά (πέρα από το αυτοδιοίκητο, το αυτοοργανωτικό, το αυτοτελές και το αυθύπαρκτο του συνεταιριστικού εγχειρήματος επιβίωσής της): πέτυχε να «γνωριζόμαστε» μεταξύ μας και μερικοί που γράφουμε αλλά και μερικοί από όσους διαβάζουν την εφημερίδα (το βλέπει κανείς όταν την αγοράζουν δύο ταυτόχρονα στο περίπτερο της γειτονιάς).
Η «Εφ.Συν.» δεν είναι απλά η διάδοχη κατάσταση, η συνήθεια (για να εκφράσεις θέση ως αρθρογράφος ή για να τη διαβάσεις) της παλιάς, σπουδαίας «Ελευθεροτυπίας»: έγινε συνήθεια η ίδια. Εγινε καθημερινή «παρέα» ανθρώπων που δεν ξεχνούν ότι η εξουσία -κάθε είδους- συνήθως καταλήγει να καθυποτάσσει συνειδήσεις ελεύθερες και σκεπτόμενες.
Και φυσικά, η μεγάλη εικόνα του κόσμου, αυτό το ανθρώπινο στοιχείο των αναλύσεων και των ερευνών της «Εφ.Συν.», μαζί με το εντυπωσιακά μεγάλο πολιτισμικό της ενημερωτικό φορτίο την καθιστούν «σώμα ανάγνωσης και πληροφόρησης».
Το πέτυχαν οι άνθρωποι αυτοί. Μόνοι τους. Στα πιο δύσκολα οικονομικά χρόνια της χώρας και της δημοσιογραφίας, με το digital και το εφήμερο, το σκρολάρισμα και τα fake news να «καταργούν» ενίοτε το λειτούργημα. Και με πόλεμο από το κατεστημένο – πολιτικό και οικονομικό…
Ενα τεράστιο μπράβο σε όσες και όσους έγραφαν, διόρθωναν, διαχειρίζονταν, αλλά και σε όσους έδιναν τον οβολό τους και κρατούσαν ζωντανό το σπουδαίο αυτό έντυπο (site, app, ό,τι και αν γίνει) που θα μείνει: θα μείνει γιατί έχει νου και ψυχή μέσα του…
