Κάποτε το λέγαμε για τις παραλίες. Σήμερα το λέμε πια με πίκρα και οργή: Σαν τη Χαλκιδική στη διαφθορά δεν έχει. Και το χειρότερο είναι ότι η λίστα δεν κλείνει ποτέ. Πολεοδομία-εργοστάσιο παρανομιών με άδειες στο άψε-σβήσε. Παράνομο λούνα παρκ στο Πευκοχώρι, που λειτούργησε σαν να ήταν όλα νόμιμα μέχρι να χαθεί ένας 19χρονος.
Τροχαία Χαλκιδικής, όπου το φακελάκι φαίνεται πως ήταν μέρος της υπηρεσιακής ρουτίνας, με δεκάδες αστυνομικούς και ιδιώτες να εμπλέκονται σε εγκληματική οργάνωση, με ψευδείς βεβαιώσεις και «σβησμένες» παραβάσεις. Για να μη θυμηθούμε και το παλαιότερο, βαρύ σκάνδαλο με το εργοστάσιο λαθραίων τσιγάρων, όπου επίσης εμπλέκονταν αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ… Οχι ένας, όχι δύο. Ενα πλέγμα εξουσίας, σιωπής και συγκάλυψης.
Δεν μιλάμε πια για «κακές στιγμές» ή «μεμονωμένα περιστατικά». Μιλάμε για έναν τόπο όπου η παρανομία φαίνεται να βρίσκει θεσμικούς συμμάχους. Οπου ο νόμος δεν εφαρμόζεται, τίθεται σε διαπραγμάτευση. Και όπου το κράτος εμφανίζεται είτε ανίκανο είτε απρόθυμο να δει τι συμβαίνει κάτω από τη βιτρίνα του τουριστικού παραδείσου.
Κι εδώ γεννάται το εύλογο ερώτημα: Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ο κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, πού ακριβώς βρίσκεται σε όλα αυτά; Στις δηλώσεις για την «τεράστια προσφορά της αστυνομίας» και στα επικοινωνιακά αφηγήματα περί ασφάλειας; Γιατί όταν σε μία μόνο περιφερειακή ενότητα ξεσκεπάζονται επανειλημμένα κυκλώματα με συμμετοχή αστυνομικών, τότε το πρόβλημα δεν είναι η εικόνα, αλλά η ουσία. Και η ευθύνη δεν είναι μόνο ατομική, είναι και πολιτική.
Η Χαλκιδική δεν είναι πια απλώς ένας τόπος διακοπών. Είναι ένας καθρέφτης τού πώς η διαφθορά, όταν μένει ατιμώρητη, γίνεται καθεστώς. Και όσο αυτό συνεχίζεται, το σύνθημα θα ακούγεται όλο και πιο κυνικά αληθινό: Σαν τη Χαλκιδική στη διαφθορά δεν έχει.
