Υπάρχουν έρευνες που βγάζουν στην επιφάνεια δυσάρεστες αλήθειες. Και υπάρχουν κι εκείνες που, πριν καν αρχίσουν, μοιάζουν τακτοποιημένες και γυαλισμένες∙ σαν τραπέζι υπουργικού συμβουλίου λίγο πριν από τις κάμερες.
Το περίφημο πόρισμα του Αρείου Πάγου, το οποίο αποσύνδεσε την ΕΥΠ από το Predator, ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία, όπως προέκυψε από αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα». Ενα πόρισμα εμπειρογνωμόνων που δεν γράφτηκε απλώς «καθ’ υπαγόρευσιν» – γράφτηκε σαν διαγώνισμα όπου οι απαντήσεις είχαν δοθεί από πριν.
Και πώς να μη συμβαίνει αυτό, όταν οι πραγματογνώμονες μπαίνουν στα γραφεία της ΕΥΠ χεράκι χεράκι με τον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου; Οταν το ποσοστό σύμπτωσης στόχων μεταξύ ΕΥΠ και Predator (31%!) χαρακτηρίζεται «έλασσον», ενώ μιλάμε για υπουργούς, αρχηγούς κομμάτων, ανώτατους στρατιωτικούς, δημοσιογράφους, στελέχη του ίδιου του Μαξίμου και επιχειρηματίες; Στην «Εφ.Συν.» είχαμε αναδείξει με συνεχόμενα πρωτοσέλιδα το ευρύτερο θέμα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 2024. «Ο Ζήσης τινάζει το πόρισμα στον αέρα», γράφαμε τότε.
Κι ύστερα έρχεται το πραγματικά γοητευτικό κομμάτι του έργου: η ομερτά. Ο εμπειρογνώμονας καθηγητής Ρομποτικής, που απέφυγε να απαντήσει στις ερωτήσεις, ομολογεί ότι «άνωθεν» του είπαν να μη μιλήσει. Τα ίδια και ο αστυνομικός-πραγματογνώμονας, επίσης «άνωθεν». Και αμέσως μετά, κρατικοί παράγοντες παραδέχονται ότι, ναι, υπήρξαν υποδείξεις για το πώς πρέπει να γίνει ο υπολογισμός ώστε «να βγει το αποτέλεσμα». Αν αυτό δεν είναι χειραγώγηση δικαστικής έρευνας, τότε τι ακριβώς είναι;
Την ίδια ώρα, εκθέσεις διεθνών οργανισμών περιγράφουν μια άλλη αλήθεια: ότι η Intellexa μπορούσε να συνδέεται απομακρυσμένα στα συστήματα παρακολούθησης των πελατών της. Δηλαδή όχι μόνο το κράτος μπορούσε να ακούει τους πάντες∙ μπορούσε και η εταιρεία που το προμήθευσε. Ενα είδος ιδιωτικοποιημένης εθνικής ασφάλειας, όπου ο τυχαίος τεχνικός μπορεί να ακούει τον υπουργό που αποφασίζει για το μέλλον του.
Αν θέλει κάποιος να καταλάβει τι σημαίνει πολιτική ευθύνη σε αυτό το σκάνδαλο, αρκεί να ακούσει τον κ. Ράμμο στη δίκη: έναν θεσμικό παράγοντα που λοιδορήθηκε ως «ντελίβερι μπόι», επειδή τόλμησε να επιμείνει στην αλήθεια. Οταν ο κ. Τασούλας τον έλεγε «αυτόκλητο καλεσμένο», λίγοι φαντάστηκαν ότι δύο χρόνια μετά θα είναι αυτός Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Το σκάνδαλο των υποκλοπών όμως δεν ήταν ατύχημα. Ηταν σύστημα. Η χώρα παρακολουθούσε τους πολίτες της, το λογισμικό παρακολουθούσε τη χώρα και η εξουσία φρόντιζε να μην παρακολουθεί κανείς την ίδια την εξουσία. Αν αυτός δεν είναι λόγος να πέσει μια οποιαδήποτε κυβέρνηση, τότε ποιος είναι;
