Σημειώσεις από το πουθενά

1. Οταν διαβάζω για την επιδημία των sold out σε τόσα θέατρα, αλλά και τα ρεκόρ των ρεκόρ εισιτηρίων σε διάφορες ταινίες, θυμάμαι τον σκηνοθέτη Νίκο Παναγιωτόπουλο (ο οποίος και βραβεία έπαιρνε και εισιτήρια έκοβε) που μου έλεγε μισογελώντας: «Πάλι καλά που μπορούμε και γυρίζουμε τις ταινίες που θέλουμε, όπως τις θέλουμε, με τόσους πετυχημένους γύρω μας». Εννοείται: Το αυτό και για τα βιβλία. Να είσαι καλά, όπου κι αν είσαι, Νίκο μου…

2. Συνδράμω, όπου μπορώ, επειδή με έχουν συνδράμει και θέλω να με συνδράμουν όποτε χρειαστεί. Τόσο απλό. Πρόκειται περί μιας άφατης όσο και πρακτικής συμβιωτικής συνθήκης.

3. Μπείτε κάποτε και στη θέση του εαυτού σας, όχι μόνο στη θέση των άλλων. Εχει κι αυτός ανάγκη να πάρει ανάσες, να γελάσει, να ξεχάσει – ακριβέστερα: να θυμηθεί τη χαρά. Η ζωή, έτσι κι αλλιώς, είναι ακαριαίες, διάσπαρτες στιγμές.

4. Υπάρχει και η μέθοδος της αυτοδηλητηρίασης. Δεν μπορείς να δηλητηριάσεις αυτόν που αποστρέφεσαι; Αυτόν που φαντασιώνεσαι ως εχθρό; Αυτόν που λατρεύεις να μισείς; Πίνεις στη θέση του το δηλητήριο που προορίζεις γι’ αυτόν. Είναι μια μορφή ικανοποίησης. Ακραία, παράλογη, αδιανόητη, αλλά ικανοποίηση.

5. Τι ανυπόφορο να θες να είσαι αποδεκτός ολοένα κι από περισσότερους ανθρώπους. Τι άγχος φθοράς και θανάτου να ρυθμίζεις τον χρόνο και το είναι σου σύμφωνα με τη διάθεσή τους.

6. Ολοι αυτοί που θεωρούν αυτονόητο πως έχουν ανοιχτή γραμμή με την ευτυχία, είναι ακριβώς αυτοί που δεν έχουν καλό σήμα, πέφτει το σύστημα, δεν ακούνε καλά και τα συναφή.

7. Η ομορφιά (που δεν έχει επίγνωση της ομορφιάς της), η καλοσύνη (που δεν έχει επίγνωση της καλοσύνης της) και η σοφία (που δεν έχει επίγνωση της σοφίας της) – αυτά μας κρατάνε στη ζωή.