Σε αυτό το βλέμμα που αναζητά αλήθεια μέσα στη θολούρα, η Ελλάδα σωπαίνει, αλλά σιγοκαίει. Σιγοβράζει πια για πολύ. Τα τελευταία σκάνδαλα της κυβέρνησης δεν είναι απλώς ειδήσεις, είναι ανοιχτές πληγές στην εμπιστοσύνη, τραύματα στο κοινωνικό σώμα που δεν επουλώνονται με λόγια ούτε με επικοινωνιακά τεχνάσματα.
Το πέπλο προστασίας σημαντικών και κρίσιμων μαρτύρων του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι η πιο φρέσκια πληγή. Αφήνει πίσω της ερωτήματα τεράστια όσο και τα ποσά που διακυβεύονται: καταγγελίες για υπερδιπλασιασμούς ζωικού κεφαλαίου, για «φανταστικά» βοσκοτόπια και εκμετάλλευση των επιδοτήσεων σαν να είναι θησαυροφυλάκια χωρίς φρουρούς.
Δεν είναι απλώς λάθη και παθογένειες, είναι η σήψη ενός συστήματος ευθύνης.
Το «διαχρονικό πρόβλημα» δεν είναι άλλοθι για τη διαφθορά, αλλά κάλεσμα σε ριζική αλλαγή.
Η ηθική δεν είναι πολυτέλεια, αποτελεί τη ραχοκοκαλιά κάθε πολιτικού σώματος που θέλει να κρατηθεί όρθιο. Και όταν τα θεμέλια σαπίζουν, όσο επιβλητικά και να φαίνονται τα υλικά που τα σκεπάζουν, η κατάρρευση είναι θέμα χρόνου.
Κι όμως γίνεται. Οταν ο πολίτης απαιτεί διαφάνεια. Οταν η Βουλή κάνει εξεταστικές που δεν μετατρέπονται σε κουρτίνες καπνού. Οταν τα μέσα ενημέρωσης δεν συμβιβάζονται με το «όλοι τα ίδια».
Ας μη φοβηθούμε την αλήθεια. Η κοινωνία που κοιτάει στα μάτια τις ανίκανες προσπάθειες του κράτους να διορθωθεί, επιβάλλεται να ξυπνήσει συνειδήσεις. Να απαιτεί δικαιοσύνη και όρια. Μια χώρα δεν είναι οι έχοντες τα ηνία του συστήματος: είναι οι άνθρωποί της, οι προσδοκίες τους, τα όνειρα που δεν πρέπει να γίνουν σκιά.
Καιρός να βροντοφωνάξουμε: Φτάνει πια! Θέλουμε κυβερνήσεις που δεν κουκουλώνουν, ούτε κρύβονται πίσω από εξεταστικές επιτροπές, αλλά αναγνωρίζουν και ξεριζώνουν νοοτροπίες και πρακτικές που έχουν ταλαιπωρήσει δεκαετίες ολάκερες αυτόν τον βάναυσα κακοποιημένο τόπο. Θέλουμε μια χώρα χωρίς σκοτεινές γωνιές. Να φωτίσουμε επιτέλους τα σκάνδαλα κι όχι για να τα καταραστούμε, αλλά να τα ξεριζώσουμε.
-320x213.jpg)
