Η χώρα έχει δυστυχώς συνηθίσει επί πάρα πολλά χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, ήμουν νιος και γέρασα, η Διεθνής Εκθεση Θεσσαλονίκης να είναι όχι μόνο μια Εκθεση, όπως λέει το όνομά της, αλλά ο τόπος και το ορόσημο εξαγγελιών των κυβερνήσεων για την οικονομική πολιτική της χώρας.
Εχει δε συνδεθεί όχι με στόχους μακροπρόθεσμους, αλλά ως επί το πλείστον με μια λογική μέτρων και παροχών. Ακούμε για παράδειγμα για «καλάθια», για επιδόματα, για ενισχύσεις, που ανάλογα με την τοποθέτηση, κυβερνητική ή αντιπολιτευόμενη, μπορεί να χαρακτηριστούν γενναιόδωρα, πλουσιοπάροχα είτε ψίχουλα και φιλοδωρήματα. Αυτή είναι η πραγματικότητα, ανεξαρτήτως κόμματος που κυβερνά. Και σχεδόν όλοι έχουν κυβερνήσει, άρα ουδείς εξαιρείται.
Το ίδιο θα συμβεί και φέτος. Η λογική, ίδια και απαράλλαχτη. Δεν ξέρω ωστόσο αν αυτό μπορεί και πρέπει να συνεχίσει να είναι το ίδιο. Λένε ότι οι παραδόσεις είναι για να σπάνε και ίσως αυτή θα ήταν μια τέτοια περίπτωση. Και προφανώς δεν εννοώ τη ΔΕΘ ως θεσμό, αν και κλείνει 100 χρόνια, ίσως κι αυτή θα πρέπει να ανανεωθεί κάπως…
Αναφέρομαι όμως στη λογική της παροχολογίας του Σεπτεμβρίου, με δώρα και αντίδωρα που πρέπει πλέον να γίνουν θεσμικές πολιτικές μόνιμου χαρακτήρα και όχι μέτρα συγκυριακού χαρακτήρα για να ανέβουν τα πεσμένα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, αν μιλάμε για την κυβέρνηση, ή αόριστες υποσχέσεις, αν πρόκειται για την αντιπολίτευση. Πολιτικές με πρίσμα συνολικό χρειάζονται, με βαθύ αποτύπωμα και όχι εξαγγελίες πελατειακής αντίληψης και πρόσκαιρων εξυπηρετήσεων.
Αλλά, βέβαια, στην κατάσταση που βρίσκεται η ελληνική κοινωνία και με τις δυσκολίες που περνά, την ακρίβεια, το στεγαστικό, το ενεργειακό, ακόμα και αυτό το στρεβλό παρωχημένο μοντέλο παροχών κάποιοι το αναμένουν σαν μάννα εξ ουρανού, χωρίς φυσικά να φέρουν οι ίδιοι την ευθύνη.
