Το επίκαιρο «δράμα» που διχάζει την αμερικανική οικονομική και πολιτική ελίτ είναι αν θα διατηρηθεί η «ανεξαρτησία» της ομοσπονδιακής κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ (FED) ή θα παραβιαστεί από τον Τραμπ. Πίσω από αυτό, βρίσκεται ένα άμεσο δίλημμα πολιτικής: Η FED θα μειώσει τα επιτόκια για να αποτρέψει την ύφεση της αμερικανικής οικονομίας, διακινδυνεύοντας όμως νέο γύρο πληθωριστικών πιέσεων, ή, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει και τους δύο κινδύνους σε μια επισφαλή ή αδύνατη ισορροπία, θα διακινδυνεύσει ύφεση της οικονομίας;
Ο Τραμπ θέλει μείωση των επιτοκίων τόσο δραστική (έως και τρεις ποσοστιαίες μονάδες κάτω από τα σημερινά επίπεδα), που είναι βέβαιο ότι θα αυξήσει σημαντικά τον πληθωρισμό. Οι υποστηρικτές της ανεξαρτησίας της κεντρικής τράπεζας υποστηρίζουν προσεκτικά βήματα, με συναξιολόγηση βήμα το βήμα τόσο του κινδύνου του πληθωρισμού όσο και του κινδύνου της ύφεσης.
Υποτίθεται ότι η ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών (ανεξαρτησία από «πολιτικές παρεμβάσεις») εξασφαλίζει αποτελεσματικότητα στη δράση τους, ορθολογική διαχείριση των οικονομικών ρίσκων και αποσόβηση των μεγάλων κινδύνων. Ο μύθος αυτός δεν επιβεβαιώθηκε: Δεν προέβλεψαν ούτε αποσόβησαν την κρίση του 2008, στη συνέχεια έσωσαν τις τράπεζες με δημόσιο χρήμα και έγιναν οι βασικοί κήρυκες της σκληρής λιτότητας, σε πλήρη σύμπλευση με τις κυβερνήσεις. Πιο πρόσφατα, δεν προέβλεψαν την εκτίναξη του πληθωρισμού από το φθινόπωρο του 2021 και αργοπόρησαν να τον αντιμετωπίσουν. Αποδείχθηκε, λοιπόν, ότι ανεξάρτητες είναι μόνο από τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Έχει, λοιπόν, δίκιο ο Τραμπ; Όχι! Η πολιτική του σημαίνει «αφήστε τον πληθωρισμό να πετάξει ξανά, αλλά μην πειράζετε τα κέρδη» (η ύφεση θα δημιουργήσει προβλήματα στην κερδοφορία).
Στη μία ή την άλλη περίπτωση, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο: Ο κόσμος της εργασίας θα πληρώσει τα σπασμένα, με ένα μίγμα ακρίβειας και ανεργίας διαφορετικής κατά περίπτωση σύστασης.
Η απάντηση, λοιπόν, στο δίλημμα είναι αυτή: πολιτικές και κεντρικές τράπεζες, εξαρτημένες από τις ανάγκες της εργαζόμενης πλειοψηφίας.
