Ο Γρηγόρης Αυξεντίου είναι μια ηρωική μορφή του αγώνα των Ελληνοκυπρίων κατά της βρετανικής αποικιοκρατίας, καθώς από τις τάξεις της ΕΟΚΑ έδωσε τη ζωή του για την απελευθέρωση του νησιού. Η επίσημη ιστορική αφήγηση για τον θάνατό του λέει ότι κάηκε ζωντανός στο κρησφύγετό του, το οποίο ύστερα από προδοσία εντόπισαν και περικύκλωσαν οι Αγγλοι στις 3 Μαρτίου του 1957.
Εσχάτως ο ιστορικός, ερευνητής και δημοσιογράφος, προσκείμενος στο ΑΚΕΛ, Μιχάλης Μιχαήλ μιλώντας σε ένα podcast του ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου αναφέρθηκε σε νέα ιστορικά στοιχεία -συγκεκριμένα στην ιατροδικαστική εξέταση που έγινε τότε αλλά ήταν άγνωστη μέχρι το 2017- απ’ όπου προκύπτει ότι ο Αυξεντίου πριν καεί ή αυτοκτόνησε ή εκτελέστηκε (προφανώς ύστερα από δική του επιθυμία) από συναγωνιστή του.
Μετά από αυτό στην Κύπρο ξεσηκώθηκε σάλος περί προσπάθειας αμαύρωσης του ήρωα και όλα τα συναφή. Δεξιοί, ακροδεξιοί, κεντρώοι και άλλοι μπήκαν στον ίδιο χορό. Μέγα ανοσιούργημα να αμφισβητείται η επίσημη εκδοχή του θανάτου του Αυξεντίου!
Μέχρι και ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, παρενέβη από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για να θυμίσει ότι ο Αυξεντίου είχε επικηρυχθεί από τους Αγγλους και ότι είχε πει: ««Στην εσχάτην ανάγκη θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Ελληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν».
Ωραία. Σε τι μειώνεται η αξία του ήρωα ή αμαυρώνεται ο ίδιος και η μνήμη του αν η αιτία του θανάτου του είναι άλλη από την επίσημη, αλλά καθόλου δεν αναιρεί την πρόθεσή του να μην τον πιάσουν ζωντανό; Σε τίποτα. Είναι όμως φανερό πως όλος αυτός ο ντόρος κρύβει μάλλον πολιτικές σκοπιμότητες, καθώς συνοδεύεται με ακραίες και ακροδεξιές επιθέσεις στο ΑΚΕΛ.
Κατά συνέπεια καθόλου σημασία δεν έχει για όλους αυτούς πώς πέθανε ο Αυξεντίου. Σημασία έχει αν μπορούν να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη από αυτόν. Και στην προκειμένη περίπτωση για να αποκομίσουν δεν τους είναι καθόλου βολική η αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας. Γνωστή πρακτική και όχι μόνο στην Κύπρο.
