Η βία της (βιο)ψηφιοποίησης μας ακολουθεί παντού. Εννοώ ότι ακόμη και αν πάμε από συνήθεια (οι μεγαλύτεροι σε ηλικία) στο γκισέ της τράπεζας, της Εφορίας ή μιας υπηρεσίας, θα συναντήσουμε το εξής φαινόμενο: ένας υπάλληλος γεμάτος προθυμία θα είναι πάντα «γεμάτος» και από το συστημικό αυτόματο.
Θα τον ρωτήσει ο πολίτης τι πρέπει να κάνει για να πληρώσει (τον φόρο, τη δόση, το τέλος) και ο υπάλληλος θα μεταμφιεστεί από γρανάζι σε σύστημα, υποδεικνύοντας π.χ. το αυτόματο μηχάνημα πληρωμών (ή λέγοντας -ενώ είσαι μπροστά στο ταμείο- ότι «μπορείτε μόνο να πληρώσετε με e-banking, με e-παράβολο» κ.λπ.).
Μετατράπηκαν δηλαδή τα στελέχη πίσω από τα γκισέ σε ψηφιακά γρανάζια υποδείξεων (μέχρι να αντικατασταθούν πλήρως από AI agents στα smartphones).
Μόνο που αυτό που αγκυροβολεί στην επιφάνεια εργασίας του νου ενός πελάτη/πολίτη είναι καλά σχεδιασμένο από τους αόρατους κοινωνικούς μηχανικούς της ψηφιακής βιοπολιτικής.
Και ενώ θεωρητικά ποτέ δεν φταίει το γρανάζι -αλλά το σύστημα και οι δομές του- σωστά είπε πρόσφατα ένας φίλος πανεπιστημιακός: «Ναι, δεν φταίει το γρανάζι, αλλά ο μηχανικός που αφήνει το σάπιο γρανάζι τι ρόλο τελικά παίζει;».
Αραγε θα μετρήσουμε ποτέ ως κοινωνίες πόσο ανθρώπινο κεφάλαιο σπαταλάμε, πόση διανοητική και δημιουργική παραγωγικότητα -συγκριτικά με την τεχνολογική καινοτομία που μας ξεπερνά- και πώς αυτό το «δημιουργικό έλλειμμα» μάς συντροφεύει, καλά σχεδιασμένο μάλιστα πάνω μας;
Ως πότε δηλαδή θα ανεχόμαστε να συνάπτουν σχέση με τα φέουδα της βιοεξουσίας οι δύο μεγάλοι συνέταιροι (αγορά και κράτος), ώστε να αποσπούν με «κοινωνικούς μηχανικούς» και γρανάζια (εν ονόματι της τεχνολογικής καινοτομίας και των αυτοματισμών) χρόνο, υπεραξία και ιδρώτα από τον άμοιρο netizen (ψηφιακό πολίτη);
Εναν netizen που νομίζει ότι μπαίνει στο «διασκεδαστικό άπειρο», όταν πληρώνει συνέχεια χαράτσια σε πλατφόρμα.
