Μισή ώρα έξω από τα Γιάννενα, στο χωριό Ελληνικό, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης «Θεόδωρος Παπαγιάννης» ετοιμάζονται για το 15ο Συμπόσιο Γλυπτικής (1-20 Αυγούστου). Πέντε γλύπτες θα δημιουργήσουν επί τόπου έργα, μέσα σε μια διαδικασία ανοιχτή στο κοινό.
Δεν μπορείς εύκολα να συλλάβεις τη δυναμική αυτής της συνάντησης αν δεν βρεθείς εκεί, παρών. Η ίδια η ιδέα του μουσείου δεν γίνεται αντιληπτή αν δεν το επισκεφθείς. Πρόκειται για ένα μουσείο γλυπτικής με το έργο του κορυφαίου γλύπτη και καθηγητή της ΑΣΚΤ Θεόδωρου Παπαγιάννη που γεννήθηκε στο χωριό, για να επιστρέψει στον τόπο του το 2009 και να φτιάξει το μουσείο στο παλιό σχολείο συνεχίζοντας να δημιουργεί ώς και σήμερα.
Γιατί έχει ενδιαφέρον όμως ένα μουσείο τέχνης στην άκρη της Πίνδου; Γιατί σου αλλάζει τις κανονικότητες που έχεις δημιουργήσει, τον τρόπο σκέψης σου, γιατί σου ανοίγει έναν δρόμο που αγγίζει τις μνήμες σου, πυροδοτεί την ψυχή σου. Δεν είναι αναβίωση, δεν είναι αναπαράσταση, είναι εμπειρία. Η αίθουσα του ψωμιού, π.χ., γίνεται μια σκηνή συμμετοχής που συνδέει την πέτρα, την εικαστική τέχνη με τον πολιτισμό της τροφής και τον αγώνα της ζωής και του μόχθου. Αυτό είναι το μουσείο του Θ. Παπαγιάννη, μια σύνδεση, ένα δέσιμο με τη ζωή, μέσα από το άνοιγμα που προσφέρει η τέχνη, η οποία από ένα σημείο και πέρα γίνεται αόρατη και σου επιτρέπει να συνδεθείς πια μόνος σου με τις ιστορίες που διηγείται, με την ίδια την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου και της ζώσας κοινωνίας.
Κι αυτό γίνεται σταδιακά, με την πιο εντυπωσιακή ίσως δημόσια έκθεση γλυπτικής της χώρας, με τα μεγάλα γλυπτά από την είσοδο του χωριού ώς την πλατεία και την αυλή του μουσείου και πέρα ώς το μοναστήρι της Τσούκας πάνω από τη χαράδρα του Αραχθου. Να την κάνουμε και φέτος αυτή τη διαδρομή.
