Ο μονόδρομος είχε ήδη χαραχτεί

Μεγάλη συζήτηση ξεκίνησε ξανά με αφορμή την παραχώρηση αθλητικών εγκαταστάσεων σε μεγάλες ομάδες. Το ΟΑΚΑ στον Παναθηναϊκό, το ολυμπιακό κλειστό των Ανω Λιοσίων στην ΑΕΚ και εσχάτως το ΣΕΦ στον Ολυμπιακό, αν συνυπολογίσουμε ότι ο ΠΑΟΚ είχε προηγηθεί όλων και το «Αλεξάνδρειο» οσονούπω αναμένεται να παραχωρηθεί στον Αρη. Πολλοί υποστηρίζουν ότι δεν θα έπρεπε να πριμοδοτούνται Ανώνυμες Εταιρείες που ανήκουν σε ισχυρούς οικονομικά παράγοντες με έργα που κατασκευάστηκαν με χρήματα του Δημοσίου. Μιλάνε ακόμη και για συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού σε σχέση με άλλες ομάδες που δεν έχουν ανάλογη αντιμετώπιση.

Υπάρχει όμως μια διάσταση η οποία θα μπορούσε να δώσει μια απάντηση. Οι περισσότερες ογκώδεις κατασκευές που δημιουργήθηκαν χωρίς μακρόπνοο πλάνο αξιοποίησης ειδικά για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, λίγο καιρό μετά την ολοκλήρωσή τους άρχισαν να παρουσιάζουν εικόνες διάλυσης. Αφενός γιατί το κόστος συντήρησής τους ήταν τεράστιο και αφετέρου γιατί δεν υπήρχε τρόπος να αξιοποιηθούν.

Για παράδειγμα, στο κλειστό που έχει παραχωρηθεί στην ΑΕΚ, μόνο δέντρα δεν είχαν φυτρώσει στο εσωτερικό. Κι αν δεν το έπαιρνε η Ενωση για να το διαμορφώσει και να το κρατήσει ζωντανό, ίσως να είχε την τύχη του κλειστού μπάσκετ στο Ελληνικό, το οποίο γκρεμίστηκε. Καθένας μπορεί να δει την τύχη του Ολυμπιακού Χωριού. Αλλωστε, ούτως ή άλλως το ΟΑΚΑ και το ΣΕΦ το συντηρούσαν πληρώνοντας ενοίκιο ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός. Καμία από τις δύο ομάδες δεν θα είχε τη διάθεση αναβάθμισής τους αν δεν τα έπαιρναν στα χέρια τους για να τα μετατρέψουν σε υπερσύγχρονες αρένες.

Στη δε ερώτηση γιατί δεν παραχωρούνται σε ομάδες με μικρότερη λαϊκή βάση, η απάντηση θα μπορούσε να είναι: Σου χαρίζω μια Μαζεράτι, εσύ μπορείς να τη συντηρήσεις;