Για το αλάτι της γης μας

Κάθε δρόμος είναι ένα ταξίδι, αλλά τις περισσότερες φορές για να ταξιδέψεις χρειάζεται και να βγεις από την κεντρική αρτηρία. Η έξοδος από την Ιόνια Οδό προς το Μεσολόγγι μπορεί να γίνει ένα πολλαπλό ταξίδι σε άλλες εικόνες, σε άλλες ιστορίες, που λίγο τις γνωρίζουμε, αλλά συνδιαμορφώνουν κι αυτές την ταυτότητα αυτού του τόπου.

Αν πάρεις τον δρόμο μέσα στη λιμνοθάλασσα, ανάμεσα στα ιβάρια και τις πελάδες των ψαράδων ώς κάτω την Τουρλίδα και τη θάλασσα, μέσα στις αλυκές σχεδόν, καταλήγεις στο Μουσείο Αλατος. Πρόκειται για μια όμορφη, σύγχρονη προσπάθεια ανάδειξης αυτής της μακράς παράδοσης της παραγωγής αλατιού στον τόπο μας.

Το ίδιο το μουσείο είναι ένα κτίριο του ’30 μέσα στο οποίο ζούσαν οι εργάτες στις αλυκές και μέσα από την ξενάγηση μαθαίνεις την ιστορία της παραγωγής, το πώς φτιάχνεται αυτό το άσπρο κρύσταλλο που έρχεται στο τραπέζι μας και πόσο μεγάλης σημασίας είναι παγκόσμια η παραγωγή του αλατιού.

Στο άκουσμα ότι η ελληνική παραγωγή δεν καλύπτει την κατανάλωση και έχουμε και εισαγωγές σε μεγάλο βαθμό, κάτι τσινάει μέσα σου. Κι όσο κι αν έχουμε αποδεχτεί τις νόρμες της παγκοσμιοποιημένης αγοράς που αποθεώνει το πιο φτηνό και το πιο ανταγωνιστικό, δεν μπορεί να μη σκεφτόμαστε πόση σημασία έχει για έναν τόπο να τρέφεται από τη δική του γη.

Στις φωτογραφίες της έκθεσης με τη σκληρή δουλειά της συλλογής του αλατιού, οι εργάτες και οι εργάτριες χαμογελάνε, ίσως γιατί τους παίρνει ο φακός. Ισως όμως και γιατί υπήρξαν χρόνια που ο κόσμος πίστευε στο μέλλον του, παρά τις δυσκολίες που συναντούσε στο παρόν του, όπως και πίστευε ότι με τη δουλειά του θα τα καταφέρει όσες θυσίες κι αν καλούνταν να κάνει. Μια πίστη που ίσως να μας λείπει σήμερα. Σε έναν τόπο που αποκαλύπτει μόλις τον ταξιδέψεις λίγο εκτός δρόμου ότι είναι ακόμα γόνιμος, ζωντανός και ανθοφόρος.