Πολιτικό κενό «ναι», απάντηση πότε;

Η κρίση του πολιτικού συστήματος αποδεικνύεται πιο σοβαρή απ’ ό,τι μπορούσε να φανταστεί κανείς πριν από μερικούς μήνες καθώς, όσες προσπάθειες κι αν έγιναν να υπάρξει εναλλακτική λύση απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, την ώρα που αυτή η κυβέρνηση παραπαίει, απέτυχαν παταγωδώς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την περιπέτεια Κασσελάκη, έχασε περισσότερη από τη μισή δημοσκοπική δύναμη που κατέγραφε έναν χρόνο πριν, αλλά και τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης μετά από αποχωρήσεις βουλευτών. Το ΠΑΣΟΚ, που κατέκτησε τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης βάσει της κοινοβουλευτικής δύναμης των κομμάτων στη Βουλή, δεν κατάφερε παρά μόνο πρόσκαιρα να αυξήσει τις δημοσκοπικές του επιδόσεις.

Ο χώρος, δηλαδή, που άλλοτε αποτελούσε τον εναλλακτικό κυβερνητικό πόλο αδυνατεί να παίξει αυτόν τον ρόλο με τα προαναφερόμενα κόμματα. Δεν είναι δε λίγοι εκείνοι που θεωρούν πως κάτι καινούργιο πρέπει να δημιουργηθεί το οποίο θα ενώσει δυναμικά τις συνιστώσες της λεγόμενης Κεντροαριστεράς. Αλλά κι αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο εγχείρημα.

Η πολιτική δεν είναι γεωμετρία. Δεν βασίζεται σε κάποιους αυστηρούς κανόνες και σε κάποιες σταθερές. Η πολιτική μοιάζει περισσότερο με άλγεβρα. Βασίζεται σε μεταβλητές σχέσεις και αλληλεπιδράσεις και σε δυναμικές οι οποίες εύκολα μπορούν να αλλάξουν. Κατά συνέπεια, όσο αναγκαίος κι αν θεωρείται από πολλούς ένας νέος φορέας στην Κεντροαριστερά, αυτό καθόλου δεν σημαίνει πως οποιοσδήποτε νέος φορέας θα λύσει το πρόβλημα.

Επιπλέον στην πολιτική έχει πολύ μεγάλη σημασία ο χρόνος που γίνεται κάτι. Το «χθες ήταν νωρίς – αύριο θα είναι αργά» που έλεγε ο Λένιν, το «τώρα» δηλαδή, στην πολιτική έχει τεράστια σημασία. Αρκεί να μπορεί κανείς να το εντοπίσει, να ενεργήσει και να ρισκάρει. Γιατί πολιτική δίχως ρίσκο δεν υπάρχει. Ποιος θα το αναλάβει και πότε; Το ερώτημα θέλει απάντηση κι ο χρόνος μετρά σε βάρος της όποιας απάντησης όταν δεν λογαριάζεται σωστά.