Αναρωτιέται ο νοικοκυραίος Νεοέλληνας: Με τόσα ακριβά ρούχα και αυτοκίνητα, με τόσα ακριβά εστιατόρια γεμάτα, με τόσο κόσμο να ξοδεύει αλόγιστα και να κάνει ταξίδια, με τόσους να πληρώνουν α’ θεση στο ΟΑΚΑ και στο ΣΕΦ, στα κέντρα διασκέδασης και στις business class των αεροπορικών, γιατί τα οικονομικά δεδομένα δείχνουν μειωμένη αγοραστική δύναμη;
Η πλάνη της στατιστικής -πίσω από τα κατά συνθήκη «ψεύδη» της μακροοικονομίας- συνοδεύεται (παρά το βύθισμα στις οθόνες) από την πλάνη της παρατήρησης. Εξηγούμαι: 150 εισηγμένες εταιρείες εμφάνισαν καθαρά κέρδη-ρεκόρ 17ετίας, ύψους 11,6 δισ. ευρώ. Την ίδια ώρα ο «πραγματικός μισθός» (όταν αφαιρέσουμε τον πληθωρισμό) εμφανίζει μείωση 27% σε βάθος 14ετίας (2011).
Τι συμβαίνει και δεν δίνει μέρισμα στον εργαζόμενο το κεφάλαιο; Γιατί ενώ μοιάζει όλοι να καλοπερνάμε (αυξάνονται η κατανάλωση, οι τζίροι, τα κέρδη, η ιδιοκτησία, τα δημόσια έσοδα), η αγοραστική δύναμη των πολλών (μισθωτοί) μειώνεται;
Μήπως τελικά οι μισθωτοί δεν είναι οι «πολλοί»; Μήπως γεμίσαμε αυτοαπασχολούμενους και μικρομεσαίους επιχειρηματίες που χωρίς μισθωτούς βγάζουν καλό εισόδημα και κέρδη;
Μη χάνεστε: διαβάστε το άρθρο του έγκριτου συναδέλφου (ή έστω δείτε καλά τα διαγράμματά του) για να κατανοήσετε ότι η εμμονή στην ιδεολογία της δήθεν αλάνθαστης αγοράς, η ταξική στερεοτυπία με τα trickle down economics (η δήθεν διάχυση πλούτου από πάνω προς τα κάτω) είναι η εξήγηση όλων όσα νομίζουμε ότι κατανοούμε επειδή βλέπουμε τη μάζα να «καλοπερνά»…
Και μπορεί η φτωχοποίηση να μην παραμονεύει στη γωνία, όμως οι ανισότητες έχουν ήδη μπει στα σπιτικά και στις «δουλειές»…
Οποιος δε μικρομεσαίος «καπιταλιστής» γελιέται από την άνεση της εποχής -που του επιτρέπει να ξοδεύει αλόγιστα από το μέλλον- ενώ έχει χρέη και ξεκάθαρα «πληθωριστικούς» τζίρους όπως η χώρα η ίδια, ίσως προσγειωθεί απότομα εάν και εφόσον δεν έχει λίπος να κάψει…
