Γεμίσαμε φασαίους…

Η έννοια του φασαίου έχει μεταλλαχθεί τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι αυτός που είναι -και καλά- εναλλακτικός, αλλά εκείνος που θα πάει παντού. Οπου γάμος και χαρά που λέγαμε παλιά. Τώρα πια η «φάση» είναι ένα dance event, το γήπεδο (ειδικά το μπάσκετ) και φυσικά οι συναυλίες. Πιστεύετε δηλαδή ότι οι Coldplay έχουν στην Ελλάδα 200.000 οπαδούς; Ή όλοι αυτοί που θα πάνε στον Λεξ είναι μέλη της «κουλτούρας» του και παρακολουθούν φανατικά τη μουσική του; Καμία σχέση…

Τα ίδια τραβάμε και τώρα με τους Metallica. Μία που ανακοινώθηκε η συναυλία και πριν καν φτάσουμε στη γενική προπώληση, ακούγεται ότι τα εισιτήρια εξαντλούνται. Δηλαδή πάμε για ένα εντυπωσιακό sold out 90.000 ανθρώπων. Πού ήταν όλοι αυτοί το 1993, όταν το γκρουπ ήρθε στην περιοδεία του Black Album, του δίσκου που τους έκανε διάσημους σε όλα τα ακροατήρια; Πού ήταν και στη Μαλακάσα τα επόμενα χρόνια; Οι Metallica ήταν ένα γκρουπ με δυναμική 25-30, άντε 40.000 στην Ελλάδα.

Η απάντηση στο εκκωφαντικό sold out που έρχεται είναι στους φασαίους. Αυτούς που γνωρίζουν 2-3 τραγούδια και θα πάνε για τη φάση, για την παρέα και φυσικά για τις selfies και τα stories. Με τον χαμό που γίνεται, θα υπάρξει κόσμος που είναι φανατικός με το συγκρότημα και θα μείνει απέξω. Και όσοι καταφέρουν να πάνε, αναμένεται να ζήσουν κωμικοτραγικές σκηνές.

Να θυμηθώ μόνο, από προσωπική εμπειρία, την προ διετίας συναυλία των Guns n’ Roses: μέσα στην αρένα, σε απόσταση 20-30 μέτρων από τη σκηνή, ο κόσμος δεν ήταν φανατικοί, αλλά κάποιοι περαστικοί που έπιαναν κουβέντα την ώρα της συναυλίας, κάτι κορίτσια στην εφηβεία με τις μαμάδες τους που πήγαν για τα stories, μια οικογένεια με ένα πεντάχρονο παιδί, που το έρμο δεν άντεξε τη βαβούρα και έβαλε τα κλάματα. Κι όλοι εμείς που θέλουμε να δούμε καμιά μπάντα της προκοπής για να γουστάρουμε, τα τραβάμε όλα αυτά, συν τα χιλιάδες κινητά που υψώνονται άνευ λόγου και αιτίας. Με την προϋπόθεση ότι θα καταφέρουμε να βρούμε ένα εισιτήριο. Διότι παραμονεύουν οι φασαίοι…