Οταν η Κάτια Γέρου συνάντησε τη Λαοκρατία Λάκκα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια οικογένεια σε ένα χωριό στην έρημο Ατακάμα της Χιλής, εκεί που υπάρχουν τα μεγαλύτερα τηλεσκόπια που κοιτάνε τον ουρανό και οι περισσότεροι νεκροί αγνοούμενοι αντιφρονούντες της δικτατορίας Πινοτσέτ που ακόμα τους ψάχνουν οι συγγενείς τους. Χρήματα για να πάει όλη η οικογένεια στο σινεμά δεν υπήρχαν. Ετσι επελέγη η 13χρονη κόρη Μαρία-Μαργαρίτα να πηγαίνει και μετά να αφηγείται τις ταινίες σε όλη την οικογένεια και τελικά, σε όλο το χωριό. Η Κάτια Γέρου γίνεται η «Αφηγήτρια Ταινιών» στο θέατρο Bios, σε έναν ρόλο ζωής (σε σκηνοθεσία Μάγιας Πολιτάκη, έως 13/4, more.com).

Μια φορά κι έναν άλλο καιρό, ήταν ένα κοριτσάκι που οι αντάρτες του Αρη Βελουχιώτη το βάφτισαν Λαοκρατία. Σε ένα μικρό ξερονήσι στο ποτάμι της Αρτας έμεινε για χρόνια με τον παππού, την αδερφή και τη μητέρα του, για να μην τους πιάσουν οι ταγματασφαλίτες. Στο χώμα έμαθε να γράφει και έγινε από τις καλύτερες μοριακές βιολόγους με σπουδές στο Παρίσι. Γνώρισε τον Τσε, τον Νερούντα, τον Μίκη και πόσους ακόμα αγωνιστές. Η ίδια, κόρη του αντάρτη Δημήτρη Λάκκα, εμπέδωσε το όνομά της όσο τίποτα και το έκανε ζωή βιωμένη από χίλιες μπάντες. Μέρος αυτής περιγράφει στο βιβλίο της «Λόγω Λαοκρατίας» (εκδ. Εύμαρος).

Η Λαοκρατία δεν ήταν σε θέση να ανέβει και να κατέβει σκάλες. Η «Αφηγήτρια Ταινιών» όμως παίζεται στο υπόγειο του Bios και η πρόσβαση γι’ αυτήν ήταν σχεδόν αδύνατη. Αφού, λοιπόν, η ίδια δεν μπορούσε να πάει, ζητήσαμε από την Κάτια να έρθει στη Λαοκρατία. Ανήμερα 25ης Μαρτίου, η Κάτια Γέρου έγινε στ’ αλήθεια η ηρωίδα του έργου της: αφηγήθηκε την παράστασή της στην οποία αφηγείται τις ταινίες της. Το σαλόνι της Λαοκρατίας έγινε θεατρική σκηνή και η ηθοποιός έπαιξε κανονικά όλο το έργο, μόνο που όλα είχαν αλλάξει: είχαμε γίνει το έργο. Είχαμε γίνει η ιστορία της Λαοκρατίας. Γίναμε η μία η άλλη. Γίνεμα όλον. Μαζί μας ήταν και η σκηνοθέτις καθώς και μία ακόμη απίστευτη γυναίκα (καθηγήτρια στο Χάρβαρντ, φεμινίστρια και σκηνοθέτιδα), η Χριστιάνα Λαμπρινίδη… Ηταν μια μέρα που δεν θα ξεχάσει καμιά μας. Και αυτό το κείμενο είναι μόνο ένα μικρό ευχαριστώ στις υπέροχες αυτές γυναίκες που μοιράζονται την ομορφιά και κοινούς πόνους και αγώνες.