Διαβάζουμε χθες στα… ψιλά των ρεπορτάζ ότι οπαδοί του Παναθηναϊκού συνεπλάκησαν μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να υπάρχει ένας μαχαιρωμένος, ηλικίας 40 ετών. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο ανάμεσα σε οπαδούς της ίδιας ομάδας. Και δεν λέμε μόνο για τον Παναθηναϊκό. Και στους οργανωμένους άλλων «μεγάλων» υπάρχουν τέτοιες κόντρες. Για λόγους ιδεολογικούς, πολιτικούς και κάποιους άλλους, αρκετά πιο… σκοτεινούς. Πάντως, όχι για αθλητικούς.
Το θέμα είναι τι κάνουν οι Αρχές για να αποσοβήσουν τέτοια γεγονότα. Διότι διαπληκτισμοί, τραυματισμοί, ακόμα και δολοφονίες, δεν γίνονται πια εντός, αλλά εκτός γηπέδων. Μέσα στις εξέδρες δύσκολα να συμβεί κάτι, αφού πολύ σπάνια συναντάμε αντίπαλους οπαδούς ταυτόχρονα. Αυτή η λογική «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι», που εφαρμόζεται για πάνω από 15 χρόνια, ας πούμε ότι έχει ένα αποτέλεσμα, όχι όμως για χάρη του αθλητισμού και του ανταγωνισμού. Παράλληλα, υπάρχει και αυτή η ΔΕΑΒ, που τιμωρεί έναν ολόκληρο σύλλογο, και όχι π.χ. έναν οπαδό που παρανομεί, για ψύλλου πήδημα.
Ακόμη κι αν συμφωνήσουμε ότι η εικόνα μέσα στα γήπεδα είναι πιο ανθρώπινη και περισσότερο φιλική για τα μικρά παιδιά, ακριβώς έξω απ’ αυτά τι γίνεται; Δολοφονία και θάνατος οπαδών της ΑΕΚ έξω από την «Αγια-Σοφιά» σε δύο διαφορετικές, μα κοντινές περιόδους. Θάνατος αστυνομικού έξω από το κλειστό του Ρέντη, συν άλλες διαμάχες οπαδών, που πιθανώς και να μη γίνονται γνωστές επειδή -από τύχη- δεν υπάρχουν θύματα. Εκεί ουδείς βρίσκει λύση για να αποφεύγονται όλα αυτά. Και σίγουρα δεν είναι λύση να κλείνουν όλα τα γήπεδα για μήνες, όπως έγινε στο πρόσφατο παρελθόν, επειδή υπήρξε μια δολοφονία που κανείς δεν μπόρεσε να αποτρέψει, έξω από ένα στάδιο.
