Πρόεδρος αλλά ποιος;

Τα νέα συνταγματικά δεδομένα -τα οποία προκρίθηκαν με σκοπό να εμποδίζουν την αντιπολίτευση να οδηγεί τη χώρα σε πρόωρες εκλογές- δημιούργησαν περισσότερα προβλήματα από αυτά που υποτίθεται ότι έλυσαν. Ο κ. Μητσοτάκης δέχεται τώρα ισχυρότατες πιέσεις από το κόμμα του να προτείνει για το ύπατο πολιτειακό αξίωμα άνθρωπο της Ν.Δ. Διαφορετικά κινδυνεύει να έχει κομματικές διαρροές στη σχετική ψηφοφορία στη Βουλή. Αλλά πού να βρει το πρόσωπο εκείνο που και το αξίωμα να τιμά και τη Ν.Δ. να συνενώνει;

Ενα τέτοιο πρόσωπο θα μπορούσε να είναι ο Κώστας Καραμανλής, τον οποίο πρότεινε με απολύτως σαφή και ξεκάθαρο τρόπο ο Αντ. Σαμαράς. Αλλά διαγράφοντας τον τελευταίο, ο Κ. Μητσοτάκης έκαψε τη λύση Καραμανλή την οποία μάλλον δεν ήθελε. Κάτι που ο Καραμανλής το αντιλήφθηκε αμέσως και δεν άφησε περιθώρια για πράξεις που θα τον μείωναν και είναι μέσα στον τρόπο που σκέφτεται ο Κ. Μητσοτάκης. Γενικά ο πρωθυπουργός δεν αντέχει ανάμεσα σε καταστάσεις και πρόσωπα που είναι ανώτερα απ’ αυτόν καθώς έτσι φαίνεται το μέγεθός του.

Τι του μένει τώρα; Είτε να προτείνει την ανανέωση της θητείας της κ. Σακελλαροπούλου για να αποσπάσει ψήφους από την αντιπολίτευση και να προβληθεί ως υπερκομματικός σε σχέση με τον θεσμό, είτε να βρει κάποιο άλλο πρόσωπο, όπως ο Βαγγέλης Βενιζέλος, τον οποίο δύσκολα θα αρνούνταν στο κόμμα του αλλά και στο ΠΑΣΟΚ, καθώς υπήρξε συγκυβερνήτης της χώρας με τον Αντ. Σαμαρά. Αυτό -η σχέση με τον Σαμαρά- είναι ένα πρόβλημα. Αλλά εδώ που έφτασε τα πράγματα ο Κ. Μητσοτάκης ίσως να μην έχει άλλη λύση που κάπως να διασώζει τα προσχήματα και τον ίδιο. Ιδωμεν.