1. Είμαστε που είμαστε εφήμεροι, ας προσπαθήσουμε στο μέτρο του εφικτού να μη ζούμε και εφήμερα.
2. Η κωμωδία είναι μελαγχολική τέχνη, όπως το δράμα ιλαρή. Αν δεν συμβαίνει αυτό, προσωπικά δεν με αγγίζουν.
3. H καλοσύνη κάποιων ανθρώπων σου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Αντισυμμετρικά, η κακότητα κάποιων άλλων σου προκαλεί άκρατα γέλια.
4. Οι μοναχικοί άνθρωποι (εκ των πραγμάτων ή ψυχοδομής) ασφυκτιούν Κυριακές, σχόλες, εορτές, πανηγύρεις. Τους αφουγκράζομαι. Τους αφουγκραζόμουν από παιδί. Υπέρ των αποσυνάγωγων.
5. Κάθε φορά που φροντίζω τα φυτά και τα λουλούδια στη βεράντα μου, πίνω τσάι με την πεθαμένη μητέρα μου· κάθε φορά που φροντίζω τα αρχεία μου, πίνω καφέ με τον πεθαμένο πατέρα μου. Η φροντίδα είναι μια μορφή ανάλαφρης συμβίωσης.
6. Μην υποτιμάτε ποτέ την πρώτη εντύπωση που σχηματίζετε για έναν άνθρωπο ή μια κατάσταση. Είναι καθοριστική και δουλεύει ερήμην μας. Συχνά αυτή κάνει τον κρίσιμο ισολογισμό.
7. Πόσο ανεπίκαιρη μπορεί να καταντήσει κάποτε η επικαιρότητα στην τέχνη. Κι όλοι θέλουν να «δρέψουν» τους καρπούς της επικαιρότητας (ξεχνώντας ή παραβλέποντας τις ρίζες της).
8. Υπάρχουν άνθρωποι που σε φροντίζουν και σε νοιάζονται αθόρυβα, χωρίς να το ξέρεις. Κι αυτό σου δίνει απίστευτη δύναμη, σε εμψυχώνει. Είναι κάτι ανάμεσα σε ντροπαλούς αγγέλους και δοτικούς ήρωες ενός βιβλίου.
9. Κάποιοι είναι πάντα με την αρνητική κουβέντα στην άκρη της γλώσσας· κοιτούν με σηκωμένο φρύδι ό,τι κι αν επιχειρούν οι άλλοι, δεν έχουν λεπτό να κοιταχτούν με τον εαυτό τους κατάματα. Και μετά απορούν που οι άλλοι κάνουν κάποια πράγματα (όπως μπορούν, όσο μπορούν) κι αυτοί τίποτα. Και κάποτε πεθαίνουν τέλεια ανευχάριστοι για τους άλλους.
-320x213.jpg)
