Zηλέψαμε, ευχηθήκαμε… Να γίνει εγχώριο βίωμα το αυτονόητο που αντικρίσαμε από τη Φινλανδία, βράδυ Κυριακής, μετά τη λήξη του παιχνιδιού των Σκανδιναβών με τους Αγγλους. Οι γηπεδούχοι ηττήθηκαν 3-1, μετά τη λήξη οι ηττημένοι παίκτες στάθηκαν μπροστά απ’ τους (οπαδούς;) συμπατριώτες της εξέδρας. Αμοιβαία τα χειροκροτήματα. Κανείς από τους μεν και τους δε δεν ήταν χαρούμενος από την ήττα. Αντί, όμως, όπως έχουμε συνηθίσει στη χώρα μας, μεταξύ άλλων ν’ αποκαθηλώνονται αξίες στη συγκυρία της αποτυχίας, οι Φινλανδοί είχαν αμοιβαία διάθεση ανανέωσης εμπιστοσύνης. Καθορίζεται κι έτσι η αντίδραση κοινού, παικτών.
Δεν είναι ηττοπαθείς, μαθημένοι στην ήττα. Αλλά συμπολίτες τής, σύμφωνα με την καθιερωμένη μέτρηση με συνδιοργανωτές το Δίκτυο Λύσεων Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ, το Ερευνητικό Κέντρο Ευημερίας της Οξφόρδης και εταιρεία δημοσκοπήσεων, «πιο ευτυχισμένης χώρας στον πλανήτη το 2024». Η πρώτη αιτία της καθιερωμένης (!) για τη Φινλανδία ανάδειξης είναι «η καθημερινή αλληλοβοήθεια», συνδιαμορφώνουν τη διάκριση η «πρόσβαση σε υψηλό επίπεδο υγείας, εκπαίδευσης» και η «παρουσία χαρούμενων μεταναστών». Στην ίδια παγκόσμια κατάταξη των χωρών, η Ελλάδα βρίσκεται στην 64η θέση. Υποχωρήσαμε, φέτος, έξι θέσεις σε σύγκριση με την 58η θέση μας το 2023.
Οταν τον Σεπτέμβριο είχαν έρθει στην Ελλάδα για το μεταξύ μας παιχνίδι, είχα επισκεφθεί την αποστολή τους για να μάθω στοιχεία πρόσβασης σε ιατρικές υπηρεσίες της πατρίδας τους. Συζητούσα φιλικά, είπα στον 27χρονο μέσο Γένσεν πως «μήνες τώρα, αν και ο ίδιος με κάλεσε, είναι αναπάντητο το αίτημά μου προς τον πρωθυπουργό για συνάντηση με θέμα την εξασφάλιση προσβασιμότητας εξεδρών για θεατές με κινητικά προβλήματα». «Υπάρχει αδυναμία πρόσβασης;», ρώτησε και με-ΜΑΣ κοιτούσε απορημένος, συμπονετικά…
