Στον κόσμο της Αριστεράς που στήριξε την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ από το 2007 και μετά, έχουν ξεπεραστεί τα όρια. Και πάνω και κάτω και στα στελέχη και στη βάση. Και μιλάμε για τα προσωπικά όρια, γιατί τα πολιτικά όρια αγνοούνται εδώ και καιρό. Υπάρχει αυτή η νεοπαγής έννοια της τοξικότητας που περιγράφει το φαινόμενο, αλλά δεν το εξηγεί. Γιατί ακόμα και σε ανθρώπινο επίπεδο υπήρξε τέτοια διάρρηξη σχέσεων, τόση επιθετικότητα;
Ο Κίμπι αναρωτήθηκε από αυτήν την εφημερίδα (31/8.2024, «Η αριστερή απόγνωση»): «Πού φώλιαζαν τόσος πολιτικός εγωισμός, όλη η αλαζονεία, η αμοιβαία απέχθεια, ακόμη και το μίσος ανάμεσα σε ανθρώπους που υπόσχονταν να υπηρετήσουν συλλογικά συμφέροντα και οράματα, που έθεταν τη διαφωνία τους στην υπηρεσία της σύνθεσης κι όχι της καρεκλομαχίας;»
Στο ερώτημα δεν έχουν απαντήσει ακόμα οι αρμόδιοι, όσοι ηγήθηκαν και ηγούνται των κομματικών μηχανισμών που προέκυψαν σε αυτή τη διαδρομή. Αλλά δεν απαντά και πολύς κόσμος που συγκροτεί τη βάση, επιλέγοντας να αναλωθεί σε μία ακόμα μάχη εσωτερικής κατίσχυσης.
Η απάντηση, νομίζω, στο ερώτημα της τοξικότητας είναι η σχέση με την εξουσία. Οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ άγγιξαν την εξουσία εκεί ψηλά και κάηκαν. Οχι όλοι προφανώς, αλλά αρκετοί. Από αυτή τη συνάφεια με την εξουσία προέκυψε η ανάγκη να την αναπαραγάγουν και να τη διατηρήσουν, η προσμονή κοινωνικής καταξίωσης, το βλέμμα στην πολιτική μέσα από τον συσχετισμό δύναμης και όχι τη σύνθεση, η διαμόρφωση διαπροσωπικών σχέσεων ανάλογα με το σε ποια πλευρά τάσσεται ο άλλος.
Θα πεις, μα αυτά είναι γενικά χαρακτηριστικά στην πολιτική της χώρας μας, συμβαίνουν σε όλα τα κόμματα. Ακριβώς. Το πρόβλημα της Αριστεράς που έγινε κυβέρνηση είναι ότι ενσωματώθηκε στην πολιτική των άλλων. Και δεν άντεξε. Μπορεί όμως να υπάρξει μια άλλη σχέση της Αριστεράς με την εξουσία; Να ένα νέο ερώτημα.
-320x213.jpg)
