Πεθαίνοντας σαν χώρα

Η προσοχή όσων παρακολουθούν τις εξελίξεις στον αδελφοκτόνο πόλεμο της Ουκρανίας έχει λογικά στραφεί στη στρατηγικά… ξεκούδουνη εισβολή των τελευταίων αξιόμαχων εφεδρειών του Κιέβου στην αραιοκατοικημένη ρωσική επαρχία του Κουρσκ.

Αλλωστε παρά τον αρχικό αιφνιδιασμό και τα προσωρινά τακτικά και κυρίως επικοινωνιακά κέρδη, ακόμη και οι πλέον πωρωμένοι φιλο-Ουκρανοί Δυτικοί στρατιωτικοί αναλυτές αδυνατούν να εξηγήσουν τους βαθύτερους σκοπούς αυτής της αλλοπρόσαλλης –και μεσοπρόθεσμα μοιραίας για τους Ουκρανούς υπερασπιστές στα υπό κατάρρευση μέτωπα του Ντονμπάς, που μάλλον έχουν αφεθεί στην τύχη τους– επιχείρησης, ιδίως μετά την παταγώδη αποτυχία των ουκρανικών μονάδων να καταλάβουν ή έστω να απειλήσουν τον πυρηνικό σταθμό που παραμένει περίπου 60 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του πεδίου της μάχης.

Στο μεταξύ, αξίζει κάποιος να διαβάσει την πιο πρόσφατη ανάρτηση του Μίκολα Αζάροφ, του τελευταίου νόμιμα εκλεγμένου πρωθυπουργού της Ουκρανίας και ηγέτη του απαγορευμένου Κόμματος των Περιφερειών, ο οποίος εκτός από τρεις πρωθυπουργικές θητείες (η τελευταία ξεκίνησε το 2010 και τερματίστηκε με την «επανάσταση»/πραξικόπημα του Μαϊντάν το 2014) διετέλεσε επανειλημμένα και υπουργός Οικονομικών της άμοιρης αυτής χώρας. Και το μήνυμά του είναι πραγματική κραυγή:

«Η Ουκρανία», λέει, «είναι μια χώρα που πεθαίνει. Και άρχισε να αφανίζεται αφού άρχισε να εφαρμόζεται η πολιτική που σχεδιάστηκε μετά το πραξικόπημα [το 2014]. Δηλαδή, η απόφαση να εξοντωθεί οτιδήποτε είχε σχέση με τη Ρωσία – η γλώσσα, η κουλτούρα, η γενετική μνήμη κ.λπ. Ως εκ τούτου όλοι οι οικονομικοί δεσμοί είχαν διακοπεί από τότε» (…).

Και συνεχίζει, εστιάζοντας στη δημογραφική καθίζηση: «Η σύγκρουση απλώς επιταχύνει τον θάνατο του κράτους… Ακόμη και ο ίδιος ο Ζελένσκι είναι αναγκασμένος να παραδεχτεί ότι ένας τεράστιος αριθμός Ουκρανών έχει μεταναστεύσει (…). Αυτή τη στιγμή, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μου, ο πληθυσμός της Ουκρανίας έχει πέσει στα περίπου 17 εκατομμύρια άτομα, ενώ παλαιότερα ήταν 45 εκατομμύρια. Ταυτόχρονα έχουν καταστραφεί τα τρία τέταρτα του ενεργειακού δικτύου, η χώρα δεν θα επιζήσει τον χειμώνα χωρίς τεράστιες εισαγωγές ρεύματος από την Ευρώπη. Αν δεν είναι αυτή η διαδικασία του θανάτου ενός κράτους, τότε ποια είναι;», αναρωτιέται ρητορικά ο αυτοεξόριστος πια (και υπόδικος ως «προδότης» στην Ουκρανία) Αζάροφ.