Είναι κοινός τόπος στα νησιά τουλάχιστον -φαντάζομαι και στα μεγάλα αστικά κέντρα- ότι την κατάσταση στα νοσοκομεία με το ελλειμματικό προσωπικό και τις επίσης σημαντικές ελλείψεις σε τεχνολογικό και ξενοδοχειακό εξοπλισμό τη σώζουν όσο και όπως μπορούν οι άνθρωποι που εργάζονται εκεί. Με υπερωρίες, με υπερεφημερίες που άγνωστο πώς και πότε θα πληρωθούν ή θα αναπληρωθούν με ρεπό και άδειες, και γενικότερα με περίσσευμα ψυχής και ανθρωπιάς.
Ακριβώς δηλαδή αυτό το προσωπικό που η κυβέρνηση ψάχνει με κάθε τρόπο να απομακρύνει από το ΕΣΥ, αντιλαμβανόμενη όλα τα παραπάνω ως απειλή για τα μεσοπρόθεσμα σχέδια ιδιωτικοποίησης της Υγείας που υπηρετεί πιστά εδώ και χρόνια.
Το πιο ύπουλο όμως χτύπημα στον δημόσιο χαρακτήρα του ύψιστου αγαθού της υγείας αποδεικνύεται αυτό της δυνατότητας παράλληλης απασχόλησης σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα για γιατρούς. Και λέμε ύπουλο διότι έρχεται ενδεδυμένο τον μανδύα μιας κάποιας οικονομικής διεξόδου για τους επιστήμονες εκείνους που παραμένουν στο ΕΣΥ αμειβόμενοι με ψίχουλα σε σχέση με συναδέλφους τους στον ιδιωτικό τομέα.
Δεν θα επιχειρηματολογήσω για τις προβλέψεις ασφαλείας του νόμου που δήθεν απαγορεύει στους συγκεκριμένους γιατρούς να κουράρουν στα ιδιωτικά ιατρεία ασθενείς που έχουν περάσει από τα χέρια τους μέσω ΕΣΥ. Το έκαναν άλλοι πιο ειδικοί. Θα μείνω μόνο στην περίπτωση γιατρού στη Χίο που επιχείρησε πρόσφατα να ανοίξει ιδιωτικό ιατρείο εντός ιδιωτικής κλινικής, και μάλιστα με τις ευλογίες της διοικήτριας του Νοσοκομείου Χίου που έδωσε τη συγκατάθεσή της ως απαιτεί ο νόμος. Ευτυχώς η εξέλιξη ήταν αρνητική, μια και ο ίδιος ο γιατρός ανέκρουσε πρύμναν και απέσυρε την αίτηση. Συναισθανόμενος πιθανότατα και την κοινωνική του ευθύνη. Για να αποδειχθούν ακόμη μία φορά όσα αναφέρονται στην αρχή του κειμένου, ότι την κατάσταση στο ΕΣΥ θα σώσουν μόνο οι άνθρωποί του.
