Δεν έχω κατά νου να γράψω την ιστορία αυτής της μάρκας τσιγάρου το οποίο πια έχει αποσυρθεί από την κυκλοφορία. Αφορμή να τη θυμηθώ ήταν το άκουσμα ξανά του τραγουδιού του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου τυχαία στο ραδιόφωνο.
Οι μνήμες ανασύρθηκαν από τα παλιά αιφνίδια. Ψηφιζόταν συνάμα κι άλλη μία μεταρρύθμιση στον πολύπαθο χώρο της Ψυχικής Υγείας, κι ήρθαν κι έδεσαν όλα. Ιδιωτικοποίηση λοιπόν και στον ευαίσθητο αυτό χώρο.
Παρά το ότι τα άσυλα των πάλαι ποτέ καταγγελθεισών σεξουαλικών κακοποιήσεων, των ηλεκτροσόκ και των βίαιων καθηλώσεων έχουν κλείσει εδώ και πολύ καιρό, ο χώρος της Ψυχικής Υγείας εξακολουθεί να πάσχει. Αλλά λύση δεν βρίσκεται.
Στις παλιές εποχές λοιπόν, το 22 μπλε σε μαλακό πακέτο μοιραζόταν στα άσυλα δωρεάν στους ασθενείς. Ηταν το μοναδικό τους αποκούμπι σε μια ζωή γεμάτη βάσανα και οδύνες.
Ασθενείς, νοσηλευτές και γιατροί κάπνιζαν όλοι ασταμάτητα. Ο καφές και το τσιγάρο ήταν το μόνιμο, νόμιμό τους ναρκωτικό, για να ξεχάσουν τη μιζέρια και τις άθλιες συνθήκες των ασύλων και των ιδρυμάτων. Δυστυχώς οι ασθενείς των ψυχικών νοσημάτων δεν μακροημερεύουν, πεθαίνουν νέοι. Φταίει η κατάχρηση του τσιγάρου ή η παραμέληση της υγείας από τα άλλα παθολογικά νοσήματα τα οποία κρίνονται δευτερευούσης σημασίας, κανείς δεν μπορεί να πει.
Στην Ιστορία όμως έχει μείνει το 22 μπλε που καπνίστηκε μανιωδώς.
*Συγγραφέας, φυσικός
