Η συζήτηση που άνοιξε με την εκδήλωση της νέας γενιάς τριών κομμάτων (Δ. Τεμπονέρας – Μ. Χριστοδουλάκης – Εφ. Αχτσιόγλου), άγγιξε μία φλέβα όπως φάνηκε. Η φλέβα αυτή που πάλλεται πολλές μέρες τώρα, έχει να κάνει με το τι μπορεί να γίνει ώστε να σταματήσει η κυριαρχία της Ν.Δ. του Κ. Μητσοτάκη και να αρχίσει μια άλλη πορεία για την απέναντι πλευρά, την αριστερή, την κεντροαριστερή, την προοδευτική ή όποιο άλλο όνομα θέλουμε.
Αν θεωρήσουμε ότι λειτουργεί ακόμα στην πολιτική το δίπολο «αίτιο-αποτέλεσμα», η συζήτηση για τα αίτια που έφεραν τη Δεξιά σε ηγεμονική θέση θα μπορούσε να έχει κατάληξη και το άνοιγμα ενός νέου δρόμου αλλαγής. Αλλά δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα.
Αν κάναμε, όμως, ένα άλμα σκέψης και θεωρούσαμε ότι έχει ήδη πατηθεί το μαγικό κουμπί και όλοι συμφωνούν και είναι έτοιμοι να φτιάξουν το μέτωπο «απέναντι από τον Μητσοτάκη», τότε θα ανακαλύπταμε ότι υπάρχει ένα κενό. Οχι τόσο μεγάλο ίσως σαν το κενό του λογοτεχνικού «Κιβωτίου», αλλά αρκετό για να σημάνει την έλλειψη μιας ολοκληρωμένης προοδευτικής αντιπρότασης.
Ποια είναι αυτή η αντιπρόταση σήμερα σε μια νέα φορολογική πολιτική που θα ενισχύει το κράτος πρόνοιας; Ποια είναι η αντιπρόταση για ένα νέο Εθνικό Σύστημα Υγείας, για ένα νέο σχολείο; Να μερικά ερωτήματα.
Υπάρχει άραγε χώρος που δεν έχει αλωθεί, δεν έχει αλλοτριωθεί από τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις, δεν έχει συκοφαντηθεί και υποχωρήσει ώς εξαφανίσεως, που δεν έχει χάσει τη σύνδεση με την ιστορική συνέχεια του δρόμου για την αλλαγή του κόσμου μας;
Προφανώς τα ερωτήματα αυτά είναι και λίγο προβακατόρικα. Για να αυξήσουν όμως την ταχύτητα της αλλαγής, για να μην κάνουμε μόνο μικρές δίνες σε μια θάλασσα που μας καλεί να ταξιδέψουμε κι εμείς την κοιτάμε μόνο από το λιμάνι της καταφυγής.
-320x213.jpg)
