Το τίμημα του «Οχι»

Το να είσαι Εβραίος στο Ισραήλ και ταυτόχρονα αντίθετος με το μακελειό που εξαπολύουν στη Γάζα ο ακροδεξιός Νετανιάχου και οι ακροδεξιότεροι, θρησκόληπτοι συγκυβερνώντες του, ισοδυναμεί με κίνηση υψηλού ρίσκου που μπορεί να σε οδηγήσει ακόμα και στη φυλακή, χωρίς απαραίτητα να είσαι αντιρρησίας συνείδησης (βλέπε «Εφ.Συν.» 31/12/23, σελ. 32-33). Κάτι που επιβεβαιώνεται από δύο διαφορετικά δημοσιεύματα που έπεσαν στην αντίληψή μας μέσα στο Σαββατοκύριακο.

Το πρώτο, από την ιρλανδική εφημερίδα Irish Times, αναφερόταν στον βουλευτή Οφέρ Κασίφ, o οποίος αποβλήθηκε από την Κνεσέτ, την ισραηλινή Βουλή, για 45 μέρες επειδή τόλμησε να επικρίνει δημόσια τον πόλεμο στη Γάζα και να ταχθεί με το μέρος της Νότιας Αφρικής στην προσφυγή της κατά του Ισραήλ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για διάπραξη γενοκτονίας.

Ογδόντα από τα συνολικά 120 μέλη της Κνεσέτ ζήτησαν και πέτυχαν την αποβολή του Κασίφ, του μοναδικού Εβραίου βουλευτή που έχει εκλεγεί με το αραβικό κόμμα Hadash-Ta’al. «Με κατηγορούν ως προδότη», λέει ο αριστερός πρώην ακαδημαϊκός και υπέρμαχος της δημιουργίας ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, χωρίς ωστόσο να αλλάζει ούτε λέξη από όσα έχει πει. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τονίζει κιόλας ότι «αν θέλετε πραγματικά να είστε με το μέρος των Ισραηλινών, όπως κι εγώ, θα πρέπει να είστε κατά της ισραηλινής κυβέρνησης».

Ο Μέιρ Μπαρουχίν, καθηγητής Ιστορίας και Πολιτικής Αγωγής σε σχολείο της Ιερουσαλήμ, βρέθηκε στη φυλακή στις αρχές Νοεμβρίου εξαιτίας αναρτήσεων στο Facebook στις οποίες κατήγγειλε τις επιθέσεις εναντίον αμάχων στη Γάζα. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει τη δουλειά του, να εισβάλει η αστυνομία στο διαμέρισμά του, να το κάνει φύλλο και φτερό και να τον οδηγήσει σε φυλακή υψίστης ασφαλείας. Σήμερα, βρίσκεται σε δικαστικό αγώνα για να επανέλθει στη θέση του στο σχολείο.

«Ζούμε μια εποχή με κυνήγι μαγισσών και πολιτικές διώξεις στο Ισραήλ. Εγώ έγινα “υποστηρικτής της Χαμάς” επειδή εξέφρασα την αντίθεσή μου στα πλήγματα εναντίον αθώων πολιτών», λέει ο Μέιρ Μπαρουχίν στον Observer. Ωστόσο, η περιπέτειά του ατσάλωσε ακόμα περισσότερο τη βούλησή του να λέει ανοιχτά τη γνώμη του. «Σκέφτομαι πως όταν βγω στη σύνταξη», συνεχίζει, «ίσως καταλήξω στο συμπέρασμα ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό μάθημα πολιτικής αγωγής που έδωσα ποτέ».