Οι ζωές μας καθορίζονται από τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν και γι’ αυτό μια πολύ σημαντική κατηγορία είναι οι συνάδελφοί μας. Οι ώρες που μοιραζόμαστε καθημερινά είναι πολλές, συχνά απαιτητικές και γι’ αυτό η συνύπαρξή μας αφήνει ξεκάθαρο αποτύπωμα στο τέλος της ημέρας.
Ο Στράτος είναι ένας από τους συναδέλφους που για αρκετό καιρό συνεργαστήκαμε στην ιστοσελίδα της «Εφημερίδας των Συντακτών». Τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του τον έκαναν εξ αρχής αγαπητό σε όλους. Εξαιρετικά ευγενικός και υποστηρικτικός, με βαθιά ενσυναίσθηση και μεράκι για τη δουλειά. Στις συσκέψεις του τμήματος πάντα έπαιρνε τον λόγο τελευταίος, αφού λάμβανε υπόψη τις τοποθετήσεις και τις ανάγκες των υπολοίπων, και λειτουργούσε πυροσβεστικά όποτε χρειαζόταν.
Τύχαμε μαζί βάρδια σε εκλογές, δημοψηφίσματα, θυελλώδεις συνεδριάσεις της Βουλής και του Eurogroup, πυρκαγιές, πλημμύρες κ.ά. Ηταν πάντα σε εγρήγορση, χωρίς καν να το καταλαβαίνεις. Τόσο αθόρυβος και τόσο αποτελεσματικός. Ομως, με τον καιρό κατάλαβα ότι το πιο σημαντικό προτέρημά του είναι η διακριτικότητα. Το να σε έχει έγνοια χωρίς να σε ρωτάει τίποτα και να είναι δίπλα σου αθόρυβα και ουσιαστικά, όπως ο τρόπος με τον οποίο δουλεύει.
«Τι σου ’ρθε να με κάνεις κείμενο λες και πέθανα; Και γιατί δεν έγραψες ότι έχω χιούμορ;» θα με ρωτάει από σήμερα, την ώρα που θα βρίσκεται ανάμεσα σε άλλους συναδέλφους, αφού οι επαγγελματικοί μας δρόμοι χώρισαν. Ευτυχώς προλάβαμε να γίνουμε καλοί φίλοι και όσο θα συνεχίσουμε να γελάμε στην πλατεία Υμηττού, να σχολιάζουμε τις πολιτικές εξελίξεις και να ανταλλάσσουμε βιβλία, τόσο θα προσπαθώ να του μοιάσω.
