«Οχι αιολικά στα Αγραφα». Το διάβασα το σύνθημα σε αρκετά σημεία της ευρύτερης περιοχής, που είχα την τύχη να επισκεφτώ πριν από μερικές μέρες. Σε τοιχία με σπρέι, σε πανό στις εισόδους χωριών και οικισμών, με την υπογραφή καθωσπρέπει πολιτιστικών και τοπικών συλλόγων.
Είχα πάντα τις επιφυλάξεις μου μήπως είναι υπερβολική η απαίτηση αυτά τα βουνά, με τις επτά κορυφές κοντά στα 2.000 μέτρα, που μοιράζονται μεταξύ Θεσσαλίας και Ευρυτανίας, να μείνουν στο απυρόβλητο της «πράσινης μετάβασης».
Αλλά άλλο να το φαντάζεσαι κι άλλο να το βλέπεις. Η οπτική επαφή επιβεβαιώνει τον μύθο για την προέλευση του ονόματος των Αγράφων από την άρνηση των κατοίκων τους να απογραφούν στη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας. Ο μύθος δηλοί πως οι «Αγραφιώτες» έμειναν εκτός αυτής της κυριαρχίας μέχρι και τον 19ο αιώνα. Γιατί να υποταγούν στην «πράσινη» κυριαρχία επί 21ου αιώνα;
Φαίνεται ως το πιο αντιφατικό πράγμα στον κόσμο και στην εποχή μας: άνθρωποι που θέλουν να περιφρουρήσουν τον περιβαλλοντικό «παράδεισό» τους από ρύπανση και εκπομπές αερίων, ταυτόχρονα να αρνούνται πεισματικά να υψωθούν εκατόμετρες ανεμογεννήτριες πάνω στις σιλουέτες των βουνών, που εγγυώνται καθαρή ενέργεια. Και πώς θα ηλεκτροδοτείται και θα θερμαίνεται ο «παράδεισός» τους, που προς το παρόν έχει ζωή ως τουριστικός προορισμός για κάποιες μέρες τον χρόνο και ως θύλακας απόλυτης αυτάρκειας για τους λιγοστούς κατοίκους του τις υπόλοιπες μέρες του;
Από την άλλη μεριά, όταν ο μικροαστός της Αθήνας και των άλλων μεγάλων αστικών κέντρων, ενθαρρυμένος από την καλή παρέα, λίγο καλό τσίπουρο, μερικούς περιπάτους στα βουνά, στα αρχαία μονοπάτια, στα μοναστήρια-γλυπτά των βράχων, στα πυκνά ελατοδάση και στα τοπόσημα που διατηρούν αμυδρές μνήμες αντίστασης και Εμφυλίου, έρθει σε επαφή με την τέλεια ομορφιά, είναι βέβαιο ότι θα αναρωτηθεί: Δεν είναι κρίμα; Δεν είναι κρίμα αυτές οι πανέμορφες κορυφογραμμές, αυτή η τόσο πλήρους αυτάρκειας περιοχή να χαραχτεί, να τραυματιστεί, να ματώσει από ογκώδεις μεταλλικές κολόνες; Αυτό θα ήταν απ’ τ’ Αγραφα.
