Πολλά μπορούμε να γράψουμε για τα φαινόμενα αυτοδιάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την εκλογή Κασσελάκη και τις αλληλοκατηγορίες στα τηλεοπτικά πάνελ. Ομως ένα είναι σίγουρο. Ο νέος πρόεδρος είναι η αφορμή, όχι η αιτία της κρίσης. Σε ένα κόμμα που δεν λειτουργούσε παρά μόνο σε επίπεδο κορυφών και μηχανισμών, που είχε παγώσει τις διαδικασίες βάσης και φοβόταν να αναλύσει τα αίτια των εκλογικών αποτυχιών του, που απέφευγε το άνοιγμα σε νέα μέλη, για να μην αλλάξουν οι συνεδριακοί συσχετισμοί, οποιοσδήποτε «Στέφανος» ή οποιαδήποτε «Μαρία», με ή χωρίς αριστερές περγαμηνές, αλλά με ένα πορτοφόλι ικανό να υποστηρίξει μια προεκλογική καμπάνια, θα μπορούσε εύκολα να παραβιάσει την ανοικτή πόρτα της Κουμουνδούρου. Δεν χρειαζόταν καν αντικλείδι.
Κι όταν ένα κόμμα φτάνει στα όρια της διάσπασης, οι ευγένειες αποτελούν πολυτέλεια. Αλλά εδώ λείπει και ο «πολιτικός πολιτισμός» που μας δίδαξε η ανανεωτική Αριστερά και υποτίθεται ότι αντιπροσώπευε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η αντιπαράθεση των στελεχών (βλέπε Πολάκης-Σκουρλέτης) αγγίζει ακόμη και την επαγγελματική τους υπόσταση ή την ερωτική ζωή του προέδρου.
Αυτές είναι ανήκουστες συμπεριφορές για όσους αποχώρησαν ή διεγράφησαν από το ΚΚΕ το ’89 με αφορμή τη συγκυβέρνηση Συνασπισμού-ΚΚΕ με τη Ν.Δ. Μπορεί κανείς να φανταστεί τους αείμνηστους Κάππο, Μπατίκα, Γράψα, Τζιαντζή, τα στελέχη που ηγήθηκαν της αποχώρησης μελών και στελεχών, μαζί με τους Κοτζιά, Σκαμνάκη, Βαλαβάνη κι άλλες/άλλους να ευτελίζουν την έννοια της Αριστεράς όπως κάνουν σήμερα αρκετά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δημοσίως; Είχαν κάθε λόγο να θυμώσουν με την πολιτική του ΚΚΕ, για το οποίο κάποιες και κάποιοι είχαν φυλακιστεί και εξοριστεί, αλλά παρέμειναν μέχρι τέλους αξιοπρεπείς στη θλίψη τους. Ακόμη κι όταν γνώριζαν ότι οι κομματικές οργανώσεις τούς καλούσαν σε ειδική συνεδρίαση με εισήγηση τη διαγραφή τους, οι «αιρετικοί» ήταν εκεί για να αντιπαρατεθούν πολιτικά. Θα πείτε: «Τι μαζοχισμός!». Ναι, αλλά και η τότε ηγεσία του ΚΚΕ διατηρούσε την αντιπαράθεση σε πολιτικό επίπεδο. Το κόμμα λειτουργούσε και οι οργανώσεις του ήταν ζώντες οργανισμοί.
Ας διδαχτούν κάτι από την ιστορία οι δύο πλευρές που αντιπαρατίθενται στον ΣΥΡΙΖΑ, διότι αυτό που ρημάζει είναι η ίδια η έννοια της Αριστεράς.
ΥΓ. Βέβαια, αν οι διαφωνίες μας εκφράζονταν το ‘36, την περίοδο των δικών της Μόσχας, ίσως είχαμε άλλη τύχη. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.
