Σιωπηλή χώρα

Εντυπωσιακές οι εικόνες που ανέβηκαν χθες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και έδειχναν δήμαρχο -εκλεγμένο δύο συνεχόμενες φορές- να περπατάει στους πλημμυρισμένους δρόμους της πόλης του και να φωνάζει αγανακτισμένος προς τους οδηγούς των αυτοκινήτων: «Πού πάτε; Πείτε μου πού πάτε; Σας είχαμε ενημερώσει από χθες».

Ηταν η επίρριψη της ευθύνης γι’ άλλη μία φορά από τα πάνω προς τα κάτω, μια αγαπημένη συνήθεια της εξουσίας, δημοτικής ή ανώτερης, τα τελευταία χρόνια. Το έχουμε δει και με τον πρωθυπουργό άλλωστε, όπου σε όλες τις «στραβές» βάζει μπροστά την προσωπική ευθύνη.

Και όπως ακριβώς έχει να κάνει με τις όποιες ευθύνες του κεντρικού κράτους, έτσι και εδώ ο δήμαρχος απλώς φώναζε στους πολίτες χωρίς να ενημερώνει για το αν ο ίδιος έχει κάνει σωστά τη δουλειά του, όπερ σημαίνει αν ο δήμος έχει καθαρίσει τα ρείθρα στα πεζοδρόμια, αν έχει οργανωμένο σχέδιο αντιμετώπισης των χειμάρρων κ.λπ., αν έχει τις υποδομές να βοηθήσει όσους έχουν ανάγκη.

Οι μαρτυρίες από τη Μαγνησία χθες υποδηλώνουν ότι τόσο ο δήμος, η περιφέρεια όσο και το επιτελικό κράτος απέτυχαν για ακόμη μία φορά, όχι να αποφύγουν τα χειρότερα από τη σφοδρή κακοκαιρία, αλλά έστω να βοηθήσουν υποτυπωδώς κόσμο που εγκλωβίστηκε και ζητούσε απεγνωσμένα κάποια αρωγή από το κράτος.

Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, το 112 χτύπησε γι’ άλλη μία φορά αλλά νομίζω ότι έχει πλέον εξαντληθεί ως δικαιολογία. Κανείς επίσης δεν μπορεί να επικαλεστεί αιφνιδιασμό από την κακοκαιρία, αφενός επειδή ήταν γνωστή εδώ και μέρες ότι έρχεται, αφετέρου επειδή η περιοχή του Βόλου έχει δώσει αντίστοιχα πλημμυρικά φαινόμενα (με επίσης νεκρούς) και στο παρελθόν.

Με τούτα και μ’ εκείνα η χώρα καίγεται, πνίγεται, αλλά πάνω απ’ όλα παραμένει σιωπηλή. Και η ζωή συνεχίζεται…