Τελικά τα χειρότερα πράγματι έχουν αρχίσει εδώ και καιρό και χειροτερεύουν. Τώρα πλέον έχουν νεκραναστήσει και τον Νίκι Λάουντα και πάνε με χίλια… Ας πάνε. Εδώ είμαστε κι εμείς. Δημοσιογραφικά, προσωπικά και συλλογικά μιλώντας. Και όσο το «εμείς» παραμένει «εμείς» (στο όποιο ποσοστό του, δεν έχει σημασία) εκείνοι τρέμουν.
Η λέξη είναι «τρέμουν». Γι’ αυτό δεν θέλουν να μείνει ούτε ένας! Γι’ αυτό και το «επιχείρημα» του Αδωνη για το 16ωρο εργασίας (με ελεύθερη επιλογή φυσικά!) ήταν ότι «μας ψήφισε το 41%»… Ποιος να του εξηγήσει ότι σε μια δημοκρατία οι εκλογές βγάζουν κυβέρνηση και όχι κυβερνήτες;
Ασ’ τον αυτόν. Δεν στροφάρει η ομάδα. Πάμε σ’ άλλα (προσώρας). Βασικά, πάμε πίσω στα βασικά: ο σεξισμός έχει να κάνει με την κακοποίηση. Την κακοποίηση (λεκτική συνήθως, αλλά και πρακτική) μέσω της διαφοροποίησης εξαιτίας του φύλου. Ναι; Ναι. Οχι εξαιτίας πολιτικής ιδεολογίας, ύψους, χρώματος μαλλιών, σεξουαλικής προτίμησης, εθνικότητας. Λόγω φύλου.
Οταν λοιπόν ένας σκιτσογράφος επιλέγει να κάνει ένα σεξιστικό σκίτσο, αυτό δεν είναι σάτιρα. Είναι ένα σεξιστικό σκίτσο. Οπως αυτό που έκανε ένας Dranis για την Εφη Αχτσιόγλου. Δεν με ενδιαφέρει όμως τόσο αυτό, όσο το τι γράφτηκε: «Αυτό είναι το σκίτσο που διέσυρε την Εφη Αχτσιόγλου» γράφτηκε κάπου -σοβαρά τώρα; Γελάω. Πόσο σκάρτη δημοσιογραφία είναι αυτό; Από πότε αποφασίζει ο δημοσιογράφος περί «διασυρμού» ή όχι; Γράφτηκαν και άλλα. Οπως ότι πολιτικά έκανε ή δεν έκανε το ένα ή το άλλο, ότι πολιτικά πήρε ή δεν πήρε την τάδε ή τη δείνα θέση, λέγοντας στο τέλος «ο σεξισμός τούς μάρανε»… Και από πολλές γυναίκες μάλιστα.
Ας επιστρέψουμε στα βασικά. Στους ορισμούς. Εστω. Είναι μια καλή αρχή. (Οσο για το τι μας «μαραίνει», η απάντηση είναι: τίποτα. Ούτε καν καθαρή χλωρίνη, όχι δηλητήριο γιαλαντζί…)
-320x213.jpg)
