Eν γνώσει μου, θα σαρκάσω, θα προκαλέσω… Γνωρίζω πως η πιθανότερη αντίδραση του ανενημέρωτου για τη συγκροτημένη στελέχωση της αθλητικής νησίδας του πόλο είναι «πώς μπορείς να συγκρίνεις, ίσως να εξισώνεις αθλητές με δημόσιους φορείς, πόσο μάλλον στην καταιγιστική εποχή μας;». Δεν έχετε δίκιο… Επειδή και τα στελέχη, άνδρες, γυναίκες, παιδιά (κυριολεκτούμε) της υδατοσφαίρισης (η εύηχη ελληνική εκφορά του «πόλο») είναι ζωντανά μέλη της κοινωνίας μας και παραδειγματίζουν μέσω της διακριτικής, συγκριτικά με τα κοσμικά-δημοφιλή αθλήματα, παρουσίας τους.
Εντός κλίματος μελαγχολίας, θλίψης στην απορρυθμισμένη -και- εξαιτίας αναίτιων θανάτων Ελλάδα. Παρουσών φυσικών καταστροφών με ανυπολόγιστες συνέπειες. Παράλληλων αναφορών για υπερχρεωμένα προς τις τράπεζες πολιτικά κόμματα, τα οποία συνεχίζουν απρόσκοπτα τη δημαγωγία ενώ ο πολίτης που χρωστά σε τράπεζες χάνει όχι μόνο το σπίτι του, αλλά και την υπόστασή του. Με την αίσθηση πως σκεπτόμαστε λάθος επειδή παρόμοια δίνη θα έπρεπε να ενώνει και όχι να είναι και αυτή αιτία στείρας αντιπαράθεσης πολιτικών αλλά και πολιτών εντός της κοινής καθημερινότητας…
Τα στελέχη της υδατοσφαίρισης προβάλλουν αντίσταση. «Εκανα λάθος» είπε ο προπονητής για την απώλεια του παγκόσμιου τίτλου, «ναι, ήταν λάθος του αλλά κανείς δεν αγνοεί την προσφορά του και τη μελλοντική προοπτική της» απάντησαν παίκτες του και όχι μόνο. Σύμπνοια… δακτυλοδεικτούμενη σε κάθε επίπεδο, άνδρες, γυναίκες, έφηβοι, νεάνιδες, παίδες, οι προπονητές τους, οι διοικητικοί υπεύθυνοι, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων απάθειας, συνεργάζονται σε βάθος χρόνου με κοινή γλώσσα την πρόοδο, την ανάπτυξη, ως προϋποθέσεις επιτυχίας. Στείροι πολιτικοί, βουτήξτε στην πισίνα για να μάθετε απ’ αυτούς! Αλλά δεν ξέρετε κολύμπι… Θα πνιγείτε!
