Η δίκη για τη δολοφονία του 19χρονου Άλκη Καμπανού, φιλάθλου του Άρη, με κατηγορούμενους 12 νέους 22 έως 27 ετών, οργανωμένους οπαδούς του ΠΑΟΚ, ήταν ίσως η πιο χαρακτηριστική υπόθεση ποδοσφαιρικού χουλιγκανισμού που απασχόλησε την ποινική Δικαιοσύνη τα τελευταία 30 χρόνια. Είχε προηγηθεί η υπόθεση με τον Βούλγαρο φίλαθλο-υποστηρικτή του Άρη, Τόσκο Μποζατζίσκι, πάλι στη Θεσσαλονίκη, όμως λίγο επειδή ήταν αλλοδαπός ίσως, λίγο επειδή ο θάνατός του αποδόθηκε σε ατύχημα, μάλλον δεν ελήφθη και πολύ σοβαρά ως αποτέλεσμα αθλητικής βίας.
Θα ‘λεγε κανείς ότι αν είχαμε αφουγκραστεί καλύτερα την περίπτωση Τόσκο, ως κοινωνία, πιθανόν να μη φτάναμε ποτέ στην περίπτωση Άλκη. Αλλά παρακολουθώντας από κοντά και τις δύο υποθέσεις, τελικά νομίζω πως… όχι! Δεν καταλάβαμε τίποτα ως κοινωνία για τον οπαδικό χουλιγκανισμό και τις ολέθριες συνέπειες αυτής της τυφλής βίας. Το συμπεραίνω διότι ούτε η υπόθεση Τόσκο κατάφερε τελικά να επιφέρει τις απαιτούμενες συνέπειες για να αποτρέψει τη δολοφονία Καμπανού, αλλά ούτε η δολοφονία του 19χρονου φοιτητή κατάφερε να αποτρέψει μια σειρά οπαδικά περιστατικά, εδώ στη Θεσσαλονίκη (αλλά και αλλού), ακόμη κι όταν η δίκη βρισκόταν σε εξέλιξη. Δυστυχώς, δεν ξεμπερδέψαμε με τον χουλιγκανισμό κι αυτό δεν έχει να κάνει με τα χρώματα, το όνομα ή τη φανέλα της ομάδας. Έχει να κάνει με τους χώρους όπου εκτρέφονται τέτοιους είδους κτηνώδεις συμπεριφορές, τους συνδέσμους. Κάθε ομάδα να έχει έναν σύνδεσμο που λειτουργεί υπό την ευθύνη της. Όλοι οι άλλοι πρέπει να τελειώσουν. Ισόβια.
