Στο βιβλίο «Με την πλάτη στον τοίχο – διαπραγματεύσεις για την οικονομία και την κοινωνία 2015-2019», οι Δημήτρης Λιάκος και Αδάμ Καραγλάνης περιγράφουν ένα περιστατικό (σελ. 233-234) που έλαβε χώρα στη διάρκεια της τελευταίας μεγάλης συζήτησης με τους θεσμούς σε επίπεδο επικεφαλής, για τον νόμο 4605/2019 (προστασία α’ κατοικίας με διευρυμένη περίμετρο και επιδότηση) και καταδεικνύει τη φαιδρότητα των επιχειρημάτων ορισμένων Ευρωπαίων που καθόριζαν τις τύχες μας και ορισμένοι εδώ στη μικρή και ταλαίπωρη Ελλάδα τούς έχουν περί πολλού και τους θεωρούν σοβαρούς.
«Στην τηλεδιάσκεψη αυτή, τέθηκε προς συζήτηση και το θέμα της διάρκειας του πλαισίου, ώς πότε δηλαδή θα μπορούσαν να υποβληθούν οι αιτήσεις. Δεδομένου ότι οι Θεσμοί πίεζαν για όσο το δυνατόν μικρότερη προθεσμία, η ομάδα μας θεώρησε σκόπιμο να προτείνει μια διαφοροποίηση για συγκεκριμένες κατηγορίες οφειλετών, οι οποίοι μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ιδιαίτερα ευάλωτοι, όπως π.χ. οι άνθρωποι με αναπηρία.
»Στο σημείο αυτό, ακούστηκε το πιο τραβηγμένο επιχείρημα όλων των εποχών: στέλεχος των Θεσμών ανέφερε πως η διαφοροποίηση αυτή θα μπορούσε να δώσει κίνητρο σε στρατηγικούς κακοπληρωτές να δημιουργήσουν τεχνητά τις προϋποθέσεις ένταξής τους στη μεγαλύτερη αυτή προθεσμία.
»Στη διευκρινιστική (και προφανώς ειρωνική) ερώτηση μέλους της ελληνικής πλευράς, εάν οι Θεσμοί εννοούσαν ότι κάποιος θα έχει κίνητρο “να κόψει το πόδι του” προκειμένου να έχει κάποιους παραπάνω μήνες να υποβάλει αίτηση, η απάντηση από την άλλη πλευρά της γραμμής ήταν “ναι”! Ενα μήνυμα που ήρθε λίγο μετά από ένα μέλος της ομάδας των Θεσμών τα είπε όλα: “it’s embarrassing from our side” (είναι ντροπιαστικό από την πλευρά μας)».
Οι φήμες, πάντως, λένε ότι το συγκεκριμένο μήνυμα περιείχε μια ακόμα λέξη της «γαλλικής»…
