Επέτειος αύριο της Επανάστασης. Της ελληνικής Independence Day (Ημέρα της Ανεξαρτησίας), όπως λένε οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι. Δυο αιώνες και ένα χρόνο μετά. Γιορτή, εδώ και αιώνες, του Ευαγγελισμού.
Ενός Ευαγγελισμού βουτηγμένου στο πένθος λόγω του θανάτου τουλάχιστον πενήντα εφτά ανθρώπων, κυρίως νέων, στην αδιανόητη τραγωδία με τη μετωπική σύγκρουση μιας εμπορικής αμαξοστοιχίας με ένα επιβατικό τρένο.
Σύγκρουση που οδήγησε στον εκτροχιασμό όχι μόνο των βαγονιών του τρένου αλλά και σε εκείνον της ώς τότε ζωής μας αφού με το συγκεκριμένο δυστύχημα αποδεικνυόταν ότι στο κράτος μας δεν ισχύουν ούτε καν τα δεδομένα της λογικής.
Μέχρι τότε ο κόσμος ανεχόταν το ότι η Ελλάδα ήταν ανάμεσα στις πρώτες θέσεις της Ευρώπης με τους πιο κακοπληρωμένους εργαζόμενους. Το ότι οι συνταξιούχοι δεν μπορούσαν να ζήσουν από τη σύνταξή τους, οι αγρότες δεν μπορούσαν να καλύψουν το κόστος παραγωγής των προϊόντων τους, ότι η μεγάλη τάξη των μικρομεσαίων βούλιαζε από τους λογαριασμούς του ρεύματος, τις τιμές στο πετρέλαιο κίνησης και τα χρέη. Το ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα, υποβαθμίζει τις δημόσιες δομές Παιδείας και διαλύει το σύστημα υγείας.
Η οργή που συσσωρευόταν (σ.σ. όπως είχαμε ήδη σημειώσει από πέρσι τον Ιούλιο) γιγαντώθηκε υπό αυτές τις συνθήκες και σταδιακά σχηματοποιήθηκε στις συνειδήσεις όλων. Γονείς και παιδιά μετά από χρόνια κάλυψαν το χάσμα των γενεών και βγήκαν μαζί στον δρόμο να διαδηλώσουν, να φωνάξουν ότι δεν πρόκειται να ξεχαστεί το δυστύχημα και ότι προκειμένου να μην επαναληφθεί, οφείλουν να κάνουν κάτι.
Κάτι που δικαιώνει τις λέξεις Επανάσταση και Ευαγγελισμός.
