Μακάρι και οι πολίτες να συμμερίζονταν την αισιοδοξία του υπουργού Ανάπτυξης για το καλάθι του νοικοκυριού. Αυτό όμως δεν συμβαίνει, αφού άπαντες καταλαβαίνουν ότι με ανεπαρκή μέτρα και επικοινωνιακές ενέργειες, η ακρίβεια δεν πρόκειται να καταπολεμηθεί. Οταν ακόμη και βασικά είδη διατροφής κοντεύουν να λογαριάζονται ως είδη πολυτελείας, πώς μπορεί να γίνεται λόγος για ανάσχεση των ανατιμήσεων;
Αν υπήρχε πολιτική βούληση, αρκετά πράγματα θα ήταν διαφορετικά, διότι ακόμη και σε αυτή τη διεθνώς δυσμενή οικονομική συγκυρία λύσεις που θα έδιναν ανάσα υπήρχαν και υπάρχουν. Μείωση των έμμεσων φόρων, του ΦΠΑ στα τρόφιμα και του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα για το διάστημα που διαρκεί η κρίση με ταυτόχρονη αύξηση των άμεσων φόρων για τα ισχυρά εισοδήματα και τις μεγάλες περιουσίες. Εξάλλου, δεν ζει με τον ίδιο τρόπο αυτός που βγάζει πεντακόσια ευρώ τον μήνα με εκείνον που βγάζει τρεις και τέσσερις χιλιάδες. Ετσι δεν είναι; Κι επίσης, σαρωτικοί έλεγχοι στην αγορά για την πάταξη της αισχροκέρδειας που κάνει πάρτι κι ας ισχυρίζονται ορισμένοι ότι αυτό δεν ισχύει. Στοιχεία γιατί δεν δίνουν να πειστούν οι δύσπιστοι; Ρωτήθηκε άλλωστε ο Αδωνις Γεωργιάδης αν θα επιβάλει πρόστιμα στους παραβάτες και η απάντησή του ήταν η σιωπή… Οσο για τον πληθωρισμό; Το γεγονός ότι υποχώρησε ελαφρώς δεν αλλάζει τη γενική εικόνα σαρωτικής ακρίβειας και εξαθλίωσης νοικοκυριών και επιχειρήσεων.
Και κάτι τελευταίο. Στην αρνητική ψυχολογία των πολιτών προστίθεται ένα επιπλέον βάρος που μετατρέπει την απογοήτευση σε οργή: η ασυδοσία μέρους της κυβέρνησης και στελεχών της Ν.Δ. που βλέπουν την εξουσία τους ως μέσο προσωπικού πλουτισμού, τη στιγμή που η πλειονότητα της κοινωνίας οδηγείται στη φτώχεια και την ανέχεια.
