Σε περιόδους κρίσης οφείλεις να επιστρέφεις στις βασικές αρχές το γρηγορότερο δυνατό. Στα αυτονόητα. Η αγνόηση, ίσως και άγνοια, των βασικών αξιών του ομαδικού αθλητισμού «σκοτώνει» τις ομάδες και προκαλεί εφιάλτες. Οι φίλαθλοι διψούν για φανφάρες, βαρύγδουπα «ονόματα» και εντυπώσεις, αλλά όταν έρθει… ανάποδα ο ντουνιάς, το περιτύλιγμα δεν μπορεί να κρύψει τη γυμνή αλήθεια. Και τότε όλα γυρίζουν μπούμερανγκ.
Το ποδόσφαιρο δεν έπαψε ποτέ να είναι ομαδικό άθλημα. Ούτε πρόκειται να πάψει, ανεξαρτήτως του πακτωλού των εκατομμυρίων που δαπανώνται και διακυβεύονται, καθώς επίσης και της γενικότερης εμπορευματοποίησής του.
Το ίδιο ισχύει ασφαλώς και για το μπάσκετ, το βόλεϊ, το πόλο, για όλα τα ομαδικά αθλήματα απανταχού της Γης. Ακόμα και στο πρόσφατο Ευρωμπάσκετ, που αφορά εθνικές ομάδες με λιγότερο χρόνο «δεσίματος» από τους συλλόγους και άρα υπάρχει μικρότερη επιρροή ομαδικότητας, το κατέκτησε η ομάδα με τον μεθοδικότερο προπονητή, την καλύτερη χημεία και το μεγαλύτερο «δέσιμο». Η Ισπανία του Σκαριόλο. Ούτε η Ελλάδα του Γιάννη ούτε η Σερβία του Γιόκιτς μήτε η Σλοβενία του Ντόντσιτς. Κλείνει η παρένθεση.
Στο ελληνικό ποδόσφαιρο κανενός το αυτί δεν έχει ιδρώσει χρόνια ολάκερα, παρότι βλέπουμε στην πράξη εκπρόσωποι χωρών από τη Σκανδιναβία, την πρώην Γιουγκοσλαβία, το Ισραήλ, μέχρι και το Αζερμπαϊτζάν, να μας έχουν ρίξει… σκόνη ενόσω πριν από είκοσι χρόνια, παρεμφερείς αντιπάλους δεν τους βλέπαμε καν.
Ουδείς ασχολήθηκε, μελέτησε και εμβάθυνε στους λόγους που μας έχει πάρει ο κατήφορος. Η λογική «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» ζει και βασιλεύει, με συνέπεια οι εκπρόσωποί μας να παραπαίουν και να δέχονται τη μια σφαλιάρα μετά την άλλη. Δεν έμειναν και πολλοί φέτος, είναι η αλήθεια, μόνο ο Ολυμπιακός κι αυτός με τέτοια άθλια εικόνα που παρουσιάζει έχει φτάσει να αποτελεί τη χαρά κάθε πικραμένου.
