Τα τελευταία χρόνια, έγινε αισθητό, πιο έντονα από ποτέ, πως η μόνη βεβαιότητα στην ανθρωπότητα είναι η αλλαγή. Ξεκινώντας από προσωπικό επίπεδο και φτάνοντας στον οικουμενικό βηματισμό και τις παραμέτρους του. Οι ειδικοί που ασχολούνται με την ανθρώπινη ψυχολογία αλλά και την προσωπική ανάπτυξη, επιμένουν πως η μεγαλύτερη δεξιότητα που είναι απαραίτητη σε έναν άνθρωπο και συνεπώς είναι αναγκαίο να καλλιεργηθεί μέσα από την εκπαίδευσή του είναι η προσαρμοστικότητα.
Η πανδημία και η οικονομική κρίση επιβεβαίωσαν πως τελικά εκείνοι που μπορούν να επιβιώσουν και να αποφύγουν τον μαρασμό είναι εκείνοι (μονάδες, ομάδες, εταιρείες, οργανισμοί, κράτη) που μπορούν είτε να καθοδηγήσουν, είτε να συντονιστούν με τις αλλαγές αυτές, μικρές ή μεγάλες. Σίγουρα όμως να μην καθηλωθούν περιμένοντας από κάποιον άλλον να τους σώσει ή αναζητώντας οποιονδήποτε, εκτός από τον εαυτό τους, για να βάλουν στο έδρανο του φταίχτη.
Η «διά βίου μάθηση» με εργαλεία (και όχι αντιπάλους) την εξέλιξη της τεχνολογίας αλλά και την ταχύτητα διακίνησης απεριόριστου όγκου πληροφορίας πλέον δεν είναι μια θεωρητική επινόηση αλλά μια αναγκαιότητα. Σε προσωπικό επίπεδο, έχει ξεπεραστεί προ πολλού η αντίληψη ότι με το επάγγελμα που ξεκινάει κανείς την εργασιακή του διαδρομή θα την τελειώσει κιόλας.
Ακόμη και στον ίδιο τομέα να παραμείνει, θα χρειαστεί να κάνει προσαρμογές και ενδεχομένως να μετακινηθεί. Το νερό που μένει στάσιμο γίνεται βούρκος, μούχλα και προκαλεί σκουριά. Εταιρείες-κολοσσοί της προηγούμενης 20ετίας (Νokia, Kodak) σχεδόν κατέρρευσαν όχι γιατί δεν εξυπηρετούσαν τα ποιοτικά τους στάνταρ, αλλά γιατί επαναπαύτηκαν στις δάφνες τους και αποδείχθηκαν ανέτοιμες να εξυπηρετήσουν τις απαιτήσεις της αγοράς. Τις ανάγκες των πελατών τους.
