Υπήρχαν ελπίδες ότι το σκάνδαλο στην ενόργανη γυμναστική των Ηνωμένων Πολιτειών, με τις μαρτυρίες 368 γυναικών και κοριτσιών ότι υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση από προπονητές, γυμναστές, γιατρούς και άλλους υπαλλήλους της ομοσπονδίας, θα αποτελούσε την αρχή του τέλους για ανάλογα φαινόμενα. Οι αποκαλύψεις είχαν έρθει σαν χιονοστιβάδα και οδήγησαν στις πολλαπλές καταδίκες του γιατρού Λάρι Νάσαρ (έως και 175 χρόνια φυλάκιση). Ηταν το 2016-17, όταν το κίνημα #MeToo είχε λάβει διαστάσεις, ειδικά στη βιομηχανία του θεάματος, με πρωτοκλασάτες ηθοποιούς να καταγγέλλουν τις σεξουαλικές επιθέσεις που δέχθηκαν κάποια στιγμή στην καριέρα τους…
Εχουν περάσει σχεδόν πέντε χρόνια από τότε όμως και το φαινόμενο, ειδικά στον αθλητισμό, δεν έχει εξαλειφθεί.
Το επίκεντρο του σεισμού πλέον είναι το γυναικείο ποδόσφαιρο. Την περασμένη εβδομάδα, δύο πρώην παίκτριες της αμερικανικής λίγκας (NSWL) κατήγγειλαν ότι δέχθηκαν κακοποίηση από τον πρώην προπονητή τους. Ηταν η φλόγα που ξεκίνησε τη φωτιά, με αποτέλεσμα μέσα σε λίγες μέρες να παραιτηθεί η κομισάριος της λίγκας, Λίζα Μπάιρντ. Το θέμα έχει πάει ήδη στη FIFA που παράλληλα με την Αμερικανική Ομοσπονδία διεξάγουν έρευνες.
Σειρά είχαν παίκτριες από την Αυστραλία, που αποκάλυψαν πριν από λίγα 24ωρα ότι στο ποδόσφαιρο των χωρών τους υπάρχουν πολύ συχνά επεισόδια σεξουαλικής παρενόχλησης, κακοποίησης, αλλά και bullying, το οποίο οδηγεί στην ομερτά, για να μην ανοίξει κανένα στόμα. Αντίστοιχες κατηγορίες υπάρχουν και στη Βενεζουέλα, κατά ενός συγκεκριμένου προπονητή που κακοποιεί σεξουαλικά παίκτριές του ακόμα και από την ηλικία των 14 ετών…
Κοινός παρονομαστής σε όλες αυτές τις υποθέσεις είναι ότι οι λίγκες και οι ομοσπονδίες ενήργησαν με καθυστέρηση. Αντιδρούν για να στηλιτεύσουν, αλλά δεν κάνουν τίποτε για να προλάβουν. Και αυτό είναι άλλο ένα έγκλημα…
