Ευτέλεια ζωής και η αιτία… του πένθους!

Η ευτέλεια της ανθρώπινης ζωής είναι ασφαλές, σύγχρονο συμπέρασμα-κρούσμα, με επιχείρημα την απουσία αντανακλαστικών -ακόμη και- αυτονόητης αντίδρασης απέναντι στο αιματηρό θυσιαστήριο της παγκόσμιας καθημερινότητας… Εστω και υποσυνείδητα μεταφράζεται, ας μη φοβηθείτε τη λέξη, «αποδοχή» της απώλειας ζωής, ακόμη και γι’ ασήμαντη αφορμή… Ο στροβιλισμός της παγκόσμιας δίνης αίματος ωθούσε -και συνεχίζει με αυξανόμενους ρυθμούς- στην εξοικείωσή μας μέσω απουσίας συνειδητής ενόχλησης όταν μαθαίνουμε, άλλοτε όταν βιώνουμε, το πολύμορφο κακό… Και συνεχίζουμε; Ρητορικό το ερώτημα, καταφατική είναι η απάντηση!

Δεν θα διευκρινίσω πως «εκτός της ανθρώπινης, το ίδιο ισχύει για κάθε άλλη μορφή ζωής», θεωρώ εύλογη (είναι;) τη γνώση, άρα και τη βεβαιότητα, πως και η καταστροφή του φυσικού πλούτου εντάσσεται στην «απώλεια ζωής», ακριβώς επειδή τη γεννά και την αναπαράγει… Εύλογη κατανόηση -οφείλει να- είναι και όχι αποτέλεσμα οικολογικής συνείδησης. Αναρωτήσου λοιπόν: Με εξαίρεση τους πληγέντες από τις πυρκαγιές και λόγω της απώλειας των περιουσιακών στοιχείων τους, το πένθος των υπολοίπων είναι επιφανειακό; Ενστικτώδης, πρόσκαιρη λύπη που γρήγορα χάνεται; Ετσι είναι, δεν το παρατηρείς γύρω σου, ίσως μέσα σου; Απώλεια αυθεντικότητας του τρόπου που βιώνουμε -και- τη λύπη, για την ακρίβεια το πένθος που συνοδεύει τέτοια καταστροφή! Επειδή φυσικός νόμος είναι πως το πένθος, αν συνειδητοποιούμε την αιτία του, είναι ικανό, μόλις διαγράψει τον αρχικό κύκλο του, να ενεργοποιήσει θέληση, πάθος για ενέργεια! Το γνωρίζεις από άλλες συγκυρίες, κυρίως της προσωπικής ζωής… Ας κάνουμε πράξη την ίδια ενέργεια -και- για την αναδάσωση, την προστασία των δασών, τη συγκρότηση της δασοπυρόσβεσης, δεν είμαστε αμέτοχοι… Είναι και η απάντησή μας στη χυδαιότητα της στυγνής κομματικής αντιπαράθεσης αντί σύμπραξης πάνω απ’ τη στάχτη των καμένων!