Το πρώτο, η ανθρώπινη ζωή, έγινε -σωστά- κάτι σαν δόγμα. Ετσι, χωρίς αμφιβολία, δημιουργεί μια καλή βάση για να αφήσουμε πίσω οριστικά τις εικόνες του 2007 και του 2018. Το δεύτερο, η ερημοποίηση, έγινε η επόμενη μέρα. Το «τα σπίτια ξαναγίνονται» είναι μια καλή ιδέα ανθρώπων που μάλλον δεν ξέρουν πώς γίνονται τα σπίτια. Τα σπίτια ξαναγίνονται αν υπάρχουν χρήματα σε τράπεζες. Γίνονται, αν υπάρχουν δουλειές, ευκαιρίες και εισοδήματα από την εργασία – όχι σε ένα αλλά σε όλα τα μέλη του νοικοκυριού που μπορούν και επιθυμούν να εργαστούν.
Οταν ύστερα από μια πυρκαγιά που σάρωσε τα πάντα στο διάβα της, χάνεις σπίτι, ρούχα, χάνεις δουλειά, χάνεις πρωτογενή τομέα -φυτικό και ζωικό κεφάλαιο-, χάνεις τουριστικές υποδομές, χάνεις το φυσικό σου περιβάλλον εξαιτίας της ερημοποίησης, τότε δύσκολα ξαναφτιάχνεις το σπίτι. Πολλοί από τους ανθρώπους που έχασαν τα πάντα, δεν έχουν καν τον χρόνο (διάρκεια ζωής, προσδοκώμενη ζωή) για να μπορέσουν να ξαναζήσουν όπως ζούσαν.
Ο παρών χρόνος είναι κάτι σχετικό. Συνδέεται με τον χρόνο και τον μόχθο των προηγούμενων γενεών· συνδέεται με τον χρόνο και τις ευκαιρίες των επερχόμενων γενεών. Μάλιστα, όταν δεν υπάρχει παρόντας χρόνος, επειδή χωρίς σχέδιο κάηκαν τα πάντα, η ζωή που σώζεται γίνεται κάτι πολύ στενό – που απλά θέλει να συνεχίσει να ζει. Η αυτοθυσία των πυροσβεστών και των εθελοντών και η κοινωνική αλληλεγγύη εκφράστηκαν πλουσιοπάροχα. Από την άλλη, ο αυτοθαυμασμός και η αποτυχία του σχεδίου αντιπυρικής προστασίας έσβησε on line, όταν οι φλόγες έφτασαν στη θάλασσα. Κάτι θα πρέπει να ακούσουμε γι’ αυτά τις επόμενες μέρες.
