Εκτόνωση από τα αδιέξοδά μας

Δεν είναι μια απλή ποδοσφαιρική διοργάνωση ένα EURO. Οπως δεν είναι και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Αν ήμουν κοινωνιολόγος ή ψυχολόγος, μελετητής της συμπεριφοράς ανθρώπων, κοινωνιών και λαών, θα περίμενα πώς και πώς να έρθει ο μήνας που βρίσκεται σε εξέλιξη, γιατί θα μου έδινε update για το επίπεδο στο οποίο βρίσκονται οι κοινωνίες σε κάθε χώρα.

Υπό αυτό το πρίσμα, θα τολμούσα να πω ότι, πέρα από πολλά γκολ, η διοργάνωση που έριξε την αυλαία της την Κυριακή μάς προσέφερε πολλές συμπεριφορές προβληματισμού. Βιώσαμε συγκλονιστικές αντιδράσεις, όπως η συμπεριφορά των Δανών διεθνών και φιλάθλων στο σοκαριστικό συμβάν με τον Ερικσον, αλλά και πολλές που δεν μας κάνουν να νιώθουμε περήφανοι για το είδος μας.

Δυστυχώς, ο τελικός, η τελευταία εικόνα του EURO 2020, μας έδωσε έντονη χροιά σε φαινόμενα ρατσισμού και εθνικισμού. Τα σχόλια που ακολούθησαν τις αποτυχημένες εκτελέσεις πέναλτι των Ράσφορντ, Σάντσο και Σάκα, καθώς και οι εικόνες αφηνιασμένων Αγγλων οπαδών να ποδοπατάνε την ιταλική σημαία σε δρόμο του Λονδίνου πριν από τον τελικό, αποτελούν τις ντροπιαστικές αποδείξεις συμπεριφορών που πρέπει να μας βάλουν σε βαθιά σκέψη, γιατί δεν αφορούν μόνο την αγγλική κοινωνία. Συμβαίνουν συχνά και σε άλλα μέρη του κόσμου και φυσικά η Ελλάδα δεν είναι η εξαίρεση. Δυστυχώς, ο αθλητισμός έχει φύγει από την εποχή της ευγενούς άμιλλας, όπως μας έλεγαν παλιά στα σχολεία. Πλέον έχει επικρατήσει η κουλτούρα του «σε νίκησα, είσαι ένα τίποτα».

Ο απλός οπαδός έχει μάθει να δίνει… λύση στα προσωπικά αδιέξοδα και εσωτερικά κενά με τη νίκη της ομάδας του (εθνικής ή συλλόγου), που, αν δεν έρθει… ξεσπάει σε όλους και σε όλα, γιατί έχει μάθει να μη δέχεται ότι μπορεί ο άλλος να τα καταφέρνει κάπως καλύτερα και δεν έχει σημασία το χρώμα του δέρματος και η εθνικότητα.