Ειλικρινά, ποιος περίμενε κάτι διαφορετικό από την Εκκλησία; Ποιος θα περίμενε, δηλαδή, ότι θα παραδεχόταν πως υπάρχει όντως κίνδυνος μετάδοσης ενός ιού μέσα από τη θεία κοινωνία, μέσω της ανταλλαγής σάλιου, όπως αυτό συμβαίνει όταν χρησιμοποιούν το ίδιο κουτάλι δεκάδες άνθρωποι;
Εάν έπαιρνε οποιαδήποτε διαφορετική απόφαση, αυτό θα σήμαινε ότι θα αυτοακύρωνε τον πυρήνα της ίδιας της ύπαρξής της. Δεν παίζεις με αυτά, ειδικά όταν εν πολλοίς η πίστη έχει την απόλυτη ανάγκη των πιστών της προκειμένου να υφίσταται ως έννοια αλλά και ως πραγματικότητα. Καλά έκανε η Εκκλησία από την πλευρά της. Αν το δούμε λαϊκά, προστάτεψε το «μαγαζί» της και την πραμάτεια της.
Η Πολιτεία όμως; Πού στέκεται η Πολιτεία σε όλο αυτό το σκηνικό, ανάμεσα δηλαδή σε μια πανίσχυρη δομή και στους πολίτες; Ποιες ευθύνες έχει; Η βασικότερη είναι η προστασία του κόσμου. Κινδυνεύει ο κόσμος εν προκειμένω από τις εκκλησιαστικές νόρμες; Ναι, απαντούν οι επιστήμονες. Κινδυνεύει. Ο ιός δύναται να μεταδοθεί μέσω της κοινής χρήσης ενός κουταλιού. Αρα, τι οφείλει να πράξει η Πολιτεία, αγνοώντας τα πιστεύω της Εκκλησίας;
Να πράξει τα δέοντα ώστε να μην κινδυνεύσουν ούτε εκείνοι που πιστεύουν αλλά ούτε κι εκείνοι που στερούνται πίστεως, αλλά ενδεχομένως να βρεθούν κάποια στιγμή στο ίδιο μέρος με τους πρώτους. Αυτό ονομάζεται διαφύλαξη της δημόσιας υγείας. Αυτό λέγεται κράτος, το οποίο δεν υπόκειται σε κανέναν «πνευματικό» εκβιασμό, κρυφό ή φανερό, και σπεύδει να προστατεύσει τους πολίτες του.
Ο φιλελεύθερος πρωθυπουργός οφείλει, λοιπόν, να πάρει θέση και να δικαιολογήσει το αξίωμά του. Και η Εκκλησία, έστω και αργά, να αναλάβει την ευθύνη της απέναντι στους ανθρώπους.
