Γιατί η κυρία Μενδώνη δεν αποχαιρέτισε τον Φαϊτάκη;

Είναι υποχρεωμένος ένας υπουργός Πολιτισμού να γνωρίζει όλες τις εκατοντάδες προσωπικότητες που το έργο τους άπτεται του πεδίου του; Είναι υποχρεωμένος, αλλά είναι και άνθρωπος. Γι’ αυτό όμως υπάρχουν οι σύμβουλοι και συνεργάτες. Γνωρίζοντας την προβληματική σχέση που έχει η νυν υπουργός με τον σύγχρονο πολιτισμό, δεν μας έκανε καταρχάς εντύπωση το γεγονός ότι δεν έστειλε αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση του θανάτου του 47χρονου Στέλιου Φαϊτάκη συλλυπητήριο μήνυμα.

Τις επόμενες μέρες όμως; Δεν ειδοποιήθηκε ότι επρόκειτο για έναν μεγάλο street artist και ζωγράφο, που από τα «Wynwood Walls» στο Μαϊάμι μέχρι το «Lasco Project #6» σε επιμέλεια H. Vitrani στο παρισινό Palais de Tokyo, το «Δικαίωμα στο μέλλον» στην Αγία Πετρούπολη, το «Ευτυχώς, ο Παραλογισμός χάνεται» στο Palazzo Cavour σε επιμέλεια Μ. Κατελάν, τη μνημειακή του παράσταση στο περίπτερο της Δανίας στην Μπιενάλε της Βενετίας, σε επιμέλεια της -νυν καλλιτεχνικής διευθύντριας του ΕΜΣΤ μάλιστα- Κατερίνας Γρέγου, ήταν σπουδαίος και διεθνώς περιζήτητος;

Και έστω ότι δεν την ενημέρωσαν. Δεν είδε άραγε τον θερμό αποχαιρετισμό του ΕΜΣΤ που κατέληγε: «Μια τέχνη τόσο υψηλού επιπέδου δεν θα μπορούσε να υποστηριχθεί παρά από έναν άνθρωπο σπάνιου ήθους και υπερβατικής ταπεινότητας. Η θλίψη μας είναι μεγάλη». Κι όμως λίγο καιρό πριν η κ. Μενδώνη είχε στείλει συλλυπητήρια ανακοίνωση για τον επίσης σπουδαίο Κολομβιανό γλύπτη Φερνάντο Μποτέρο, δικαιολογώντας την πρωτοβουλία της λόγω της «ειδικής σχέσης του με εμάς τους Ελληνες. […] Γι’ αυτό τον αποχαιρετούμε σαν να ήταν ένας από μας».

Είναι δυνατόν να παρέλειψε η υπουργός τον αποχαιρετισμό στον «έναν από εμάς» Φαϊτάκη λόγω του ισχυρού κοινωνικοπολιτικού προσήμου της τέχνης του; Αν και αρκετοί από τον εικαστικό χώρο και όχι μόνο σ’ αυτό αποδίδουν την ηχηρή της παράλειψη, αν και αρκετοί θυμίζουν τη μικροψυχία της κ. Μενδώνη στο συλλυπητήριο μήνυμά της για τη Μυρσίνη Ζορμπά όταν απέφυγε να αναφέρει ότι η εκλιπούσα ήταν πρώην υπουργός Πολιτισμού, αυτό στην ύψιστη στιγμή συνειδητοποίησης μιας κοινής μοίρας θα ήταν τόσο τερατώδες που δεν μπορώ να το φανταστώ. Επιλογή συλλυπητηρίων με ιδεολογικά κριτήρια; Προτιμώ να σκέφτομαι πως πρόκειται απλώς για πεισματική άγνοια.