Είναι βέβαια η συγκέντρωση στο Θησείο. Η διάθεση των ανθρώπων εκεί, κάτι περισσότερο από ενθουσιασμός. Μια ανακούφιση – επιτέλους. Κάτι να γίνει, κάτι γίνεται, για να μπει τέρμα στη μονοκρατορία της Δεξιάς του Μητσοτάκη. Η καταγραφή των προθύμων να συμμετάσχουν στο εγχείρημα – τριάντα χιλιάδες υπογραφές ώς τώρα στη Διακήρυξη, λένε οι πληροφορίες. Η κίνηση στα πέριξ της ΕΛΑΣ, μια πολύ χαρακτηριστική πολιορκία της προσφοράς: Τι μπορώ να κάνω για να γίνω μέρος της προσπάθειας. Δείγματα όλα αυτά ότι στα πρώτα του βήματα ένα νέο εγχείρημα, με πολλούς νέους ανθρώπους, δείχνει ικανό να δημιουργήσει νέα κατάσταση. Νέους συσχετισμούς. Επιβεβαιώνει τις δηλωμένες προσδοκίες των πρωταγωνιστών – από την κοινωνία για την κοινωνία.
Εκείνο όμως που δεν αφήνει καμία αμφιβολία για τη δυναμική της νεογέννητης ΕΛΑΣ, πέρα από τη δράση των πολιτικών φίλων, είναι η αντίδραση των πολιτικών φυλών. Οι παφλασμοί στον βάλτο του πολιτικού συστήματος, τα κοάσματα και οι κρωγμοί με τα οποία υποδέχτηκαν το εγχείρημα οι πολιτικοί του αντίπαλοι, αλλά και όσοι καλώς ή κακώς είδαν σ’ αυτό μια απειλή για τα κεκτημένα τους. Μια άγρια χορωδία αλαλαγμών με κάθε είδους βαριές κατηγορίες, που συχνά κουτουλάνε η μια στην άλλη, χωρίς αυτό να απασχολεί τους παραγωγούς και τους διακινητές τους. Με έναν αδήλωτο μεν, σαφή δε στόχο, ό,τι κι αν ξεστομίζουν, όποιοι κι αν το ξεστομίζουν: τη δολοφονία χαρακτήρα του Τσίπρα. Την πολιτική κι ακόμα χειρότερα την ηθική του λεηλασία. Από μια άποψη αυτό ήταν αναμενόμενο. Από μια άλλη άποψη προκαλεί απορία το γεγονός ότι πάλι και πάλι, όπως κάποτε με τον αγαπημένο τους κερδοφόρο αντικομμουνισμό, καταφεύγουν στην τοξικότητα της ανοησίας. Σε ληγμένες κονσέρβες και σκουριασμένα κονσερβοκούτια. Και κομμουνιστής αλλά και δεξιός, και ανερμάτιστος αλλά και επικίνδυνα οργανωμένος, και λαϊκιστής αλλά και κεντρώος.
Και Τσε Γκεβάρα, αλλά και διαπλεκόμενος φίλος των εφοπλιστών. Ετσι που να παθαίνει ταράκουλο ο κάπως αθώος και ανίδεος με την οχλαγωγία αυτή των αυτουργών του λιντσαρίσματος. Και το αποτέλεσμα είναι να μένει στους πολλούς ως απόσταγμα της δηλητηριώδους εκστρατείας ένα και μόνο: Δεν είναι μία από τα ίδια η ΕΛΑΣ. Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ.
Τέτοια διαφήμιση για το μέλλον ενός βρέφους, από εκείνους που θέλουν να το στραγγαλίσουν στην κούνια του, είναι αμφίβολο αν έχουμε ξαναδεί. Ισως μπορεί να γίνει εδώ μια παρακινδυνευμένη σύγκριση με τον Ανδρέα, που και πράκτορας της CIA, και αριστερά της Αριστεράς, και fake προοδευτικός, και αρχηγός της «17Ν», και ψεύτης, και Καντάφι, και γιος του μπαμπά του υπήρξε για την προπαγάνδα των αντιπάλων του. Σε κάθε περίπτωση, ο Τσίπρας και οι συμμέτοχοι της Συμπαράταξης έχουν μπροστά τους έναν ναρκοθετημένο δρόμο. Πρέπει να επιβεβαιώσουν τις προσδοκίες των φίλων, αλλά και τους φόβους των αντιπάλων, με μια πολιτική εντιμότητας και δικαιοσύνης. Δύσκολη ισορροπία, που απαιτεί αφοσίωση, σεμνότητα, θάρρος, δουλειά, υπομονή. Αλλά και ψυχραιμία, ψυχραιμία, ψυχραιμία. Να ταράξουν στην ψυχραιμία τους θερμόαιμους όλων των χρωμάτων…
