Μονόδρομος είναι η απεικόνιση της ζωής της με ενεργειακή γραφή-διήγηση. Η πορεία της υποχρεώνει σε αυτήν. Γεννημένη στις 24 Μαΐου 1899 στο Παρίσι, η Σουζάν Λενγκλέν, παίκτρια του τένις μα εκτός από το αθλητικό προφανές και αντισυμβατική γυναίκα-επαναστάτρια, εισήγαγε τον φεμινισμό! Η αναφορά, λοιπόν, οφείλει να μην εξαντληθεί στον αθλητικό απολογισμό, ακόμα κι αν αυτός εκστασιάζει: έκανε 181 σερί νίκες, 98% το ποσοστό νικών της (341 νίκες – 7 ήττες), έξι τίτλοι στο Γουίμπλεντον, ισάριθμοι στο γαλλικό Οπεν, χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στο μονό της Αμβέρσας (1920). Και κάπως έτσι, «Σουζάν Λενγκλέν» ονομάζεται το δεύτερο κύριο γήπεδο στο «Ρολάν Γκαρός».
Κόρη ευκατάστατης οικογένειας – η βίλα τους στην Κυανή Ακτή της Νίκαιας ήταν απέναντι από γήπεδο τένις. Ο πατέρας και προπονητής της Κάρολος την οδήγησε εκεί σε ηλικία 11 χρόνων. Τέσσερα χρόνια αργότερα, κατέκτησε τον πρώτο διεθνή τίτλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα «Hard Court»!
Μόλις στα 20 έκανε την παρθενική –όσο και εμφατική– εμφάνιση στο λονδρέζικο Γουίμπλεντον. Επανέναρξη της διοργάνωσης-αυτοσκοπού όσων παίζουν τένις, μετά την τετραετή διακοπή λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στον τελικό των γυναικών, η μικρή Γαλλίδα είχε απέναντί της την Αγγλίδα, μεγάλη παίκτρια της εποχής αλλά 40χρονη Ντοροθέα Τσέιμπερς, με επτά τίτλους στο παλμαρέ της. Ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ και η βασίλισσα Μαρία πήγαν στον τελικό απορημένοι για την παρουσία της νεαρής Γαλλίδας με την εναλλακτική συμπεριφορά στα όρια του θράσους, γνωστή και επειδή έπαιζε με ολόσωμο βαμβακερό φόρεμα, κομμένο πάνω από τη γάμπα – πρόκληση για την εποχή… Λίγες γυναίκες σέρβιραν με το ένα χέρι όπως η Λενγκλέν, ενώ όταν έχανε πόντο, συχνά εκσφενδόνιζε τη ρακέτα της! Στο δεύτερο σετ, ο πατέρας της, καθισμένος δίπλα στην πλαϊνή γραμμή, πέταξε στην κόρη του ένα μπουκαλάκι… Η Σουζάν το άνοιξε, ήπιε το περιεχόμενό του και κατόπιν μαθεύτηκε πως ήταν κονιάκ! Συνέχισε δυναμικά τον τελικό, νίκησε 2-1 σετ και έγινε η πρώτη μη αγγλόφωνη νικήτρια του Γουίμπλεντον! Ηταν η αρχή… Η Λανγκλέν ήταν νικήτρια και στα πέντε από τα έξι επόμενα λονδρέζικα Οπεν.
Εναν χρόνο μετά (1920), εκτός των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αμβέρσα, νίκησε και στο γαλλικό Οπεν. Την ίδια περίοδο έχασε μόλις τέσσερα από τα 64 παιχνίδια της, ανάλογη ήταν η συγκομιδή της και στο διπλό γυναικών. Ηδη τη συνόδευε το προσωνύμιο «La divine» («Η θεά») και ανάδοχος ήταν ένας Γάλλος δημοσιογράφος… Μέχρι σήμερα στη χώρα της, η παρουσία της αναφέρεται ως «απάντηση εθνικής υπερηφάνειας μετά τη λαίλαπα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου». Εκτός από «La divine», οι Γάλλοι την αναφέρουν και «Νοtre Suzanne» («Η δική μας Σουζάν»). Προσέξτε: ώς το 1930, η Λανγκλέν ήταν το πιο διάσημο πρόσωπο, όχι μόνο στον γαλλικό αθλητισμό, αλλά γενικότερα στην ευρωπαϊκή δημόσια ζωή! Τη ζήλευαν οι αστέρες της τέχνης, κυρίως θεάτρου, όπερας και όχι μόνο…
Αν και γεννήθηκε το 1899 με χρόνιο άσθμα, ο πατέρας της θεώρησε πως «το τένις θα έχει και θεραπευτικές ιδιότητες»… Επαιζε με αρμονία στις κινήσεις της, ύψωνε το σώμα της από το έδαφος χωρίς αιτία, άλλαζε αστραπιαία θέσεις, απειλούσε με αποχώρηση όταν δεν της άρεσε ο τρόπος παιχνιδιού της. Στο γήπεδο έμπαινε με άψογο μακιγιάζ, συχνά φορούσε φουλάρια, γούνινο παλτό τους χειμώνες! Πολύχρωμο μετάξι στα μαλλιά, το έπαιζε με τα χέρια της, το ονόμαζε «ζώνη πονοκεφάλου». Ταξίδευε με αυτοκίνητο, το οδηγούσε σοφέρ, ενώ το 1921 στο τουρνουά «Forest Hills» των ΗΠΑ επέμεινε να πίνει κρασί πριν από την έναρξη των παιχνιδιών. Κι όταν της είπαν ότι υπάρχει ποταπαγόρευση, απείλησε να φύγει και οι διοργανωτές την άφησαν να πίνει ελεύθερα… Συνήθιζε να κατεβάζει γουλιές στη διάρκεια παιχνιδιών, ενώ καμιά φορά προφασιζόταν τραυματισμό, δεν αγωνιζόταν, αλλά το ίδιο βράδυ χόρευε σε νυχτερινά κέντρα του Παρισιού. Σταμάτησε το τένις στα 28 χρόνια της. Σε ένα από τα τελευταία παιχνίδια της στο Γουίμπλεντον, αρνήθηκε να αγωνιστεί επειδή υπήρχε καθυστέρηση λόγω «αναμονής άφιξης της βασίλισσας Μαίρης»…
Δεν παντρεύτηκε. Τον Ιούνιο του 1938 κάλεσε γιατρούς στο διαμέρισμά της και της έκαναν μετάγγιση αίματος. Στις 4 Ιουλίου πέθανε στον ύπνο της… «Παθολογική αναιμία, έλλειψη βιταμίνης Β12» η αιτία. «Είχαν γίνει ανακαλύψεις σχετικές με τη θεραπεία του ήπατος σε περίπτωση αναιμίας. Ηξεραν τι έπρεπε να της δώσουν για να επιζήσει, αλλά δεν το έκαναν», τόνισε ο γιατρός και ιστορικός του τένις Σκοτ Ντίνεχαρτ. Γιατί; Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο…
-320x213.jpg)
